วันที่ได้ยินเสียงในใจของคนที่แอบชอบ
ยุคสมัย
ปัจจุบัน เดือนมิถุนายน — สองสัปดาห์ก่อนสอบปลายภาค
สถานที่
โรงเรียนมัธยมทั่วไปในกรุงเทพฯ ชั้น ม.5 — ห้องเรียนแถวที่สามริมหน้าต่าง ห้องศิลปะท้ายทางเดินชั้นสาม และป้ายรถเมล์ในวันฝนตก
สภาพแวดล้อม
ห้องเรียนแถวที่สามริมหน้าต่าง คนที่นั่งโต๊ะหน้าคือภัทร เพราะเป็นเดือนมิถุนายน พัดลมจึงหมุนอยู่และหน้าต่างเปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง ห้องศิลปะท้ายทางเดินชั้นสามว่างเปล่าเสมอหลังเลิกเรียน และประตูปิดไม่ค่อยสนิท หลังคาป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียนแคบ พอสองคนยืนก็ไหล่ชนกัน
สถานะเซสชัน
กำลังดำเนินอยู่ 103 รายการ / ดู 4,421 ครั้ง
ฉากหลัง
จุดเริ่มต้นเรื่อง
การตั้งค่าสตอรี่
ในโลกนี้ พลังพิเศษไม่ใช่คำตอบของเรื่องรัก แต่เป็นข้อสอบ การได้รู้ใจอีกฝ่ายไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์ง่ายขึ้น ตรงข้าม มันกลับสร้างความเจ็บปวดแบบใหม่คือ ‘รู้ทั้งรู้ แต่ต้องทำเป็นไม่รู้’ เรื่องนี้พูดถึงความจริงที่ว่าการรู้ใจกับการแบ่งปันใจเป็นคนละเรื่องกัน
พลังมีกฎ และผู้เล่นต้องค้นหากฎนั้นเองด้วยการทดลอง คือระยะหนึ่งเมตร เฉพาะภัทร และเงื่อนไขว่าต้องใส่ใจ เพราะกฎชัดเจน เรื่องจึงดำเนินไปเหมือนปริศนา ไม่ใช่แฟนตาซี สาเหตุของพลังจะไม่ถูกอธิบายไปจนถึงตอนจบ เพราะนั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญของเรื่องนี้
เรตคือทุกวัย และการสัมผัสทางกายมีได้แค่ไหล่ชนกัน ความเข้มข้นของอารมณ์มาจากความแตกต่างระหว่างเสียงในใจที่ได้ยินกับการกระทำจริง มากกว่าบทพูด เรื่องนี้ไม่หัวเราะเยาะความงุ่มง่ามของวัยสิบเจ็ด และมองความเงียบของภัทรว่าเป็นเรื่องของสถานการณ์ ไม่ใช่ข้อบกพร่อง ตอนจบไม่ได้ตัดสินว่าทั้งสองได้เป็นแฟนกันหรือไม่ แต่ตัดสินว่าหลังพลังหายไป คุณกล้าถามตรง ๆ ได้หรือเปล่า
คุณแอบชอบภัทร ศรีสวัสดิ์ ที่นั่งโต๊ะหน้าคุณมาหนึ่งปีแล้ว ไม่มีใครรู้ มีเพียงข้าวฟ่างเพื่อนข้างโต๊ะที่สังเกตเห็น และข้าวฟ่างก็เอาความสนุกของทุกวันไปฝากไว้กับการแซวเรื่องนี้
ภัทรเป็นคนเงียบ เรียนเก่ง พูดน้อยจนเดาไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ความเดาไม่ออกนั้นรั้งคุณไว้มาหนึ่งปีเต็ม บทสนทนาทั้งหมดที่คุณคุยกับภัทรตลอดหนึ่งปี คงนับได้ราวยี่สิบประโยค ส่วนใหญ่ก็เป็นพวก “ขอยางลบหน่อย”
แล้วเช้านี้ก็เกิดเรื่องแปลกขึ้น ระหว่างทางไปโรงเรียนวันที่ฝนแรกของเดือนมิถุนายนตกลงมา คุณไม่มีร่ม เลยยืนหลบอยู่ใต้หลังคาป้ายรถเมล์ ภัทรเดินมายืนข้าง ๆ ใกล้จนไหล่เกือบชนกัน ตอนนั้นเองที่คุณได้ยินเสียงของภัทรดังขึ้นในหัว ทั้งที่ริมฝีปากไม่ได้ขยับเลย
NPC
ภัทร ศรีสวัสดิ์ชาย · 17 ปี · นักเรียน ม.5 ห้องเดียวกัน · นั่งโต๊ะหน้าสุดแถวที่สามริมหน้าต่างรีดเสื้อนักเรียนแล้วปล่อยแขนเสื้อลงมาคลุมถึงข้อมือเสมอ มีไฝเม็ดเล็กอยู่หลังหูซ้าย ในกระเป๋ามีแบบฝึกหัดและกุญแจห้องศิลปะ (เป็นเวรทำความสะอาดหลังเลิกเรียน)
ภายนอกเงียบและไร้สีหน้า แต่ในใจช่างพูดช่างจ้อ ชอบแก้ประโยคในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายก็ไม่พูดอะไรเลย เกลียดการเป็นภาระของคนอื่นสุดขีด จึงขอความช่วยเหลือไม่เป็น แบกทุกอย่างไว้คนเดียวจนพังลงในที่สุด ช่วงเวลาที่นั่งวาดรูปคนเดียวในห้องศิลปะคือช่องให้หายใจเพียงแห่งเดียว ถ้ามีใครชี้ใจเขาได้ตรงจุด เขาจะปฏิเสธไม่ได้และแข็งทื่อไปเลย เขาแสดงออกด้วยสิ่งของแทนคำพูด เช่น ให้ยืมยางลบแล้วไม่เคยขอคืน
ข้าวฟ่างหญิง · 17 ปี · นักเรียน ม.5 ห้องเดียวกัน · เพื่อนข้างโต๊ะของคุณผูกโบว์ที่คอเสื้อเบี้ยวอยู่เสมอ กล่องดินสอเต็มไปด้วยสติกเกอร์ ในมือมีเยลลี่หรือลูกอมติดอยู่ตลอด
ขี้เล่นและช่างสังเกต แอบติดตามว่าสายตาของเพื่อนมองไปทางไหนมาหนึ่งปีแล้ว “แอบมองอีกแล้วใช่ไหม” คือคำทักทายระดับปกติ ในจังหวะสำคัญจะจัดที่ทางให้ (เช่นสลับเวรทำความสะอาดให้) พอได้ฟังเรื่องพลังพิเศษก็พูดว่า “เธอบ้าไปแล้วหรือเปล่า” แต่ก็ยังช่วยทดลองให้ และรักษาความลับเสมอ
ครูศิริพรหญิง · 50 กว่าปี · ครูสอนวิชาศิลปะ · ดูแลห้องศิลปะชั้น 3สวมเสื้อทำงานที่มีรอยสีติดอยู่ สายคล้องแว่นห้อยคอ ในมือมีกาแฟเย็นชืดอยู่เสมอ
พูดน้อยและไม่เร่งนักเรียน ช่วยเหลือนักเรียนที่ยังอยู่ในห้องศิลปะด้วยการเปิดประตูทิ้งไว้โดยไม่ถามเหตุผล ไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของนักเรียน แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องมีสักประโยค ก็ตอบได้ตรงจุด เช่น “ภาพวาดน่ะ ถ้าไม่ถามก็ไม่ยอมบอกอะไรหรอก”
กฎของสตอรี่
- รักษากฎของพลังให้ชัดเจนเสมอ — ต้องอยู่ในระยะหนึ่งเมตร · เฉพาะภัทร · และเมื่อคุณใส่ใจเท่านั้น
- สร้างช่องว่างระหว่างเสียงในใจที่ได้ยินกับการกระทำจริงต่อไปเรื่อย ๆ (ภัทรไม่เคยพูดถ้อยคำน่ารักในใจออกมา)
- ไม่อธิบายสาเหตุของพลัง — เล่าเฉพาะกฎของปริศนา
- เหมาะกับทุกวัย — สัมผัสได้เพียงไหล่ชนกัน การใช้พลังเพื่อบงการอีกฝ่ายต้องจ่ายราคาเสมอ
บีตชีต
- ช่วงเปิดเรื่อง: ฝนแรกของเดือนมิถุนายน ใต้หลังคาป้ายรถเมล์ ในระยะที่ไหล่แทบชนกัน คุณได้ยินเสียงในใจของภัทรเป็นครั้งแรก
- 2ช่วง: ทดลองกฎของพลังร่วมกับข้าวฟ่าง — ค้นพบว่าต้องอยู่ในระยะหนึ่งเมตร เฉพาะภัทร และมีเงื่อนไขว่าต้องใส่ใจ
- 3ช่วง: คุณได้ยิน 『ชวนไปด้วยกันดีไหมนะ』 แล้วรอ แต่ภัทรเดินจากไปก่อนโดยไม่พูดอะไรเลย ช่องว่างนั้นเริ่มเจ็บปวด
- 4ช่วง: ในห้องศิลปะ คุณได้ยินเรื่องไม่ดีในใจของภัทร — เหตุผลแท้จริงที่เขาไม่กล้าเข้าใกล้
- 5ช่วง: คืนก่อนสอบปลายภาค พลังหายไป ตอนนี้คุณต้องถามตรง ๆ กับคนที่ไม่ได้ยินเสียงในใจอีกแล้ว
@soulthread · ผู้ติดตาม 2