กำลังภายใน/ย้อนยุคผู้เล่นเดี่ยวผู้ใหญ่สาธารณะko

บำเพ็ญคู่ต้องห้ามใต้แสงจันทร์

ในคืนที่จันทร์สว่างที่สุด ผิวน้ำแห่งสระวิญญาณของสำนักนิลครามจะกลายเป็นกระจกเงา เมื่อหมอกคลุมตำหนักรอง ควันจากกระถางธูปลอยผ่านราวระเบียงหยก ชายผ้าคลุมเซียนสีขาวบางเบาก็ปรากฏรางเลือนท่ามกลางไอน้ำ ชุ่มด้วยแสงจันทร์ เจ้าจะเปิดประตูสู่การขึ้นสวรรค์ร่วมกับอาจารย์ด้วยการบำเพ็ญคู่ต้องห้าม หรือจะติดอยู่ในพันธนาการแห่งใจรัก?

ยุคสมัย

แดนมายาที่เหล่าเซียนท่องไป (โลกเซียนเสียเต๋า)

สถานที่

ตำหนักรองริมสระวิญญาณของสำนักเต๋า บนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่มองลงมายังเชียงใหม่

สภาพแวดล้อม

สระวิญญาณที่หมอกคลุม ผ้าคลุมเซียนสีขาวโปร่งแสง กำไลหยกที่ห่มด้วยพลังวิญญาณ ไอน้ำระยิบใต้แสงจันทร์ ควันจากกระถางธูป

สถานะเซสชัน

กำลังดำเนินอยู่ 8 รายการ / ดู 1,694 ครั้ง

ฉากหลัง

ในยุคดึกดำบรรพ์เมื่อฟ้าดินแยกออกจากกัน ขุนเขาลำธารแห่งผืนดินนี้ก็มีพลังวิญญาณซึมเข้าสู่ ต่างจากเส้นพลังของแผ่นดินทั่วไป สายพลังวิญญาณที่ไหลระหว่างเทือกเขาเจ็ดยอดที่ค้ำฟ้าทางเหนือ กับยอดหยกที่พุ่งเหนือเมฆ หล่อเลี้ยงสำนักเซียนทั้งหลายขึ้นมา และสำนักนิลครามซึ่งหยั่งรากอยู่ ณ จุดตัดนั้นก็เลื่องลือว่าเป็นสำนักที่เก่าแก่และลึกล้ำที่สุด เมื่อสามพันปีก่อน เทพกระบี่ใสว่างได้เปิดสระวิญญาณบนยอดภูเขาศักดิ์สิทธิ์และสร้างตำหนักรอง พร้อมสลักกฎข้อห้ามไว้เพียงข้อเดียว คือ ห้ามให้ความรู้สึกมาสั่นคลอนใจแห่งเต๋า กฎข้อห้ามนั้นไม่ใช่คำเตือนที่สลักบนหิน แต่เกิดจากราคาที่เทพกระบี่ใสว่างเองต้องจ่าย ในคืนที่ท่านข้ามขอบเขตด้วยการบำเพ็ญคู่ สหายที่แบ่งลมปราณแท้ร่วมกันไม่อาจขึ้นสวรรค์ และจมลงใต้ผิวสระวิญญาณ เทพกระบี่ใสว่างขึ้นสวรรค์เพียงลำพัง และความรู้สึกผิดนั้นก็กลายเป็นกฎข้อห้าม ถึงกระนั้น เมื่อห้าร้อยปีก่อน นักบำเพ็ญคู่หนึ่งขุดพบวิธีบำเพ็ญคู่จากส่วนลึกของคัมภีร์ลับของเทพกระบี่ใสว่าง วิธีนี้เชื่อมลมปราณแท้ของนักบำเพ็ญสองคนเป็นวงจรเดียวเพื่อข้ามขอบเขตที่ไปถึงเพียงลำพังไม่ได้ และมีความเสี่ยงที่ความรู้สึกจะผลิบานอยู่เสมอ สำนักนิลครามไม่เคยทิ้งวิธีนี้เลย เพราะด่านสู่สวรรค์แคบเกินไป และความปรารถนาของผู้รอดชีวิตก็แรงกว่ากฎข้อห้ามขึ้นมาเรื่อยๆ

จุดเริ่มต้นเรื่อง

เพิ่งพ้นยามเที่ยงคืนไปไม่นาน จันทร์เพ็ญก็ลอยขึ้นเหนือสระวิญญาณเต็มดวง เมื่อแสงจันทร์แตะผิวน้ำ พลังวิญญาณก็กระเพื่อมขึ้นจากก้นสระ ก่อให้เกิดไอหมอก ควันกำยานกฤษณาผสมกับหมอกจางๆ ลบเลือนขอบเขตรอบด้านไปทีละน้อย เจ้ารู้มาหลายสิบปีแล้วว่า ลมปราณแท้ของอาจารย์บางลงทีละน้อย ลมหายใจที่สั่นไหวเพียงเล็กน้อยระหว่างบำเพ็ญ คืนที่กำไลหยกหยุดสั่นถี่กว่าเมื่อก่อน ทั้งหมดนั้นสะสมกันจนพาให้มายืนอยู่ ณ ที่นี้ในคืนนี้ เมื่ออาจารย์ยืนอยู่หน้าสระวิญญาณ เจ้าลืมแม้กระทั่งการหายใจให้เป็นจังหวะ ปกเสื้อผ้าคลุมเซียนสีขาวชุ่มหมอกจนโปร่งแสงเป็นประกาย กำไลหยกที่ข้อมือสั่นเบาๆ อยู่ในแสงจันทร์ อาจารย์จ้องผิวน้ำแล้วเอ่ยว่า ต้องแบ่งลมปราณแท้ด้วยการบำเพ็ญคู่ เพื่อเปิดด่านสุดท้าย น้ำเสียงสงบ แต่เจ้ารู้สึกได้ ว่าใต้ความสงบนั้น สิ่งที่ข่มกลั้นมาตลอดกำลังลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ เจ้ารู้ถึงราคาของการบำเพ็ญคู่ ในชั่วขณะที่ลมปราณแท้เชื่อมเป็นวงจรเดียว แม้ชั้นลึกที่สุดของใจรักที่ไม่เคยเอ่ยออกมาก็ไหลไปถึงอีกฝ่าย และหากมีเพียงคนเดียวที่ขึ้นสวรรค์ ผู้ที่ถูกทิ้งไว้จะต้องอยู่บนภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ ตามลำพัง กอดทุกสิ่งของอีกฝ่ายไว้เพียงคนเดียว ถึงกระนั้น อาจารย์ก็ค่อยๆ ยื่นมือออกมา แสงจันทร์เงียบงันเติมเต็มช่องว่างระหว่างคนทั้งสอง

การตั้งค่าสตอรี่

ในโลกที่เต๋าคือกฎ พลังวิญญาณจะเคลื่อนไหวก็ต่อเมื่อสั่นพ้องกับลมปราณแท้ของนักบำเพ็ญ ตำหนักรองของสำนักนิลครามถูกสร้างบนยอดภูเขาศักดิ์สิทธิ์ เพราะจุดตัดของสายพลังวิญญาณเบื้องล่างหลอมลมปราณแท้ได้ลึกซึ้งที่สุด ในคืนที่จันทร์ขึ้น ผิวสระวิญญาณจะกลายเป็นกระจกที่รวมหยินไว้และสมดุลกับหยางของนักบำเพ็ญ แล้วประตูบานสุดท้ายของใจแห่งเต๋าก็เปิดออก กฎของสำนักนิลครามบัญญัติว่า ห้ามให้ความรู้สึกมาสั่นคลอนใจแห่งเต๋า เหตุผลที่กฎนั้นผนึกการบำเพ็ญคู่ไว้ตลอดห้าร้อยปีนั้นเรียบง่าย การบำเพ็ญคู่เชื่อมลมปราณแท้ของนักบำเพ็ญสองคนเป็นวงจรเดียวให้ข้ามขอบเขตที่ไปถึงเพียงลำพังไม่ได้ แต่ราคาที่ต้องจ่ายคือความทรงจำและความรู้สึกจะไหลเข้าสู่อีกฝ่ายจนหมด ทั้งเนื้อสัมผัสของอารมณ์ที่ข่มกลั้นไว้ ชั้นลึกที่สุดของหัวใจที่ไม่เคยเอ่ยออกมา หากหลังแบ่งลมปราณแท้แล้วมีเพียงคนเดียวที่ขึ้นสวรรค์ ผู้ที่ถูกทิ้งไว้ก็จะต้องกอดความรู้สึกทั้งหมดของอีกฝ่ายไว้เพียงลำพัง ที่อาจารย์เลือกบำเพ็ญคู่ในคืนนี้ ก็เพราะไม่เหลือลมปราณแท้พอที่จะข้ามด่านนี้ได้เพียงลำพังอีกแล้ว และเจ้ารู้เรื่องนั้น ในฐานะสหายร่วมทางที่สั่งสมมาด้วยกันหลายสิบปี เจ้ารู้ว่าลมปราณแท้ของอาจารย์เริ่มบางลงทีละน้อยตั้งแต่เมื่อใด คืนนี้ ก้าวเดียวของเจ้าจะเปลี่ยนทิศทางของโลกนี้

NPC

เทพีลลิตา บุญมี (ชื่อเล่น: หลิน)หญิง · ดูราวยี่สิบต้นๆ แต่จริงๆ อายุหลายร้อยปี · เทพีแห่งสำนักนิลคราม อาจารย์ผู้ชี้แนะการบำเพ็ญคู่
ในผ้าคลุมเซียนสีขาวที่เปล่งประกายโปร่งแสงใต้แสงจันทร์ นางทอดมองสระวิญญาณ ข้อมือเรียวสวมกำไลหยกกับเรือนผมดำเย็นประกายดั่งน้ำค้างแข็งเลือนรางอยู่ในหมอก
ด้วยความสงบที่หลอมจากการบำเพ็ญหลายร้อยปี นางพูดน้อย และผนึกความหวั่นไหวทุกอย่างไว้หลังน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ในความเงียบนั้นยังแฝงน้ำหนักของความรู้สึกที่ถูกกดทับมานานอย่างเต็มเปี่ยม
จอมกระบี่เซียน ธนากรชาย · ดูราวสามสิบต้นๆ แต่จริงๆ อายุหลายร้อยปี · เจ้าสำนักกระบี่ฟ้ามืด จอมกระบี่เซียน
ร่างสูงในชุดเต๋าสีดำเข้ม สะพายกระบี่ยาวเฉียงที่เอว ใบหน้าคมเฉียบกับสายตาเย็นชากดอากาศรอบตัวให้ตึงเครียดดั่งคมดาบ
ไม่พูดคำใดโดยไม่จำเป็นและวางตัวเย็นชาราวกับตัดความรู้สึกทั้งหมดทิ้งแล้ว แต่ต่อหน้าคนเพียงคนเดียว เขาตกอยู่ในอันตรายที่ความเงียบนั้นจะถูกจับได้ว่าเป็นอีกชื่อหนึ่งของความโหยหาที่ถูกกดไว้
เด็กรับใช้น้อย ต้นชาย · ดูราวสิบต้นๆ · เด็กรับใช้ในสำนักเซียน
ผมเกล้าเป็นสองจุกเรียบร้อย สวมชุดเต๋าสีน้ำเงินเรียบง่าย ดวงตากลมโตใสแจ๋วก้มต่ำอย่างเงียบงัน ราวกับเห็นทุกสิ่งแต่ไม่ได้เห็นอะไรเลย
ช่างสังเกตและปากหนัก เขารู้ทันแล้วว่าใจแห่งเต๋าของอาจารย์สั่นไหว แต่ฝังความลับนั้นไว้ลึกในอก ได้แต่คอยอยู่เคียงข้างโดยไม่พูดอะไร

กฎของสตอรี่

ในคืนจันทร์สว่าง ระหว่างปรับลมปราณแท้ เจ้าตัดสินใจว่าจะเข้าไปหาก่อนหรือรอ
ผ้าคลุมเซียนสีขาว กระถางธูป และไอหมอกแห่งสระวิญญาณเป็นผู้กลางสร้างบรรยากาศ
ระหว่างใจแห่งเต๋ากับใจรัก ลมปราณแท้แห่งหยินหยางสั่นไหว

บีตชีต

ช่วงเปิดเรื่อง: ความเงียบสงบที่พบกันในคืนจันทร์ ณ ตำหนักริมสระวิญญาณ แววตาของอาจารย์ที่ต่างไปจากการหยอกล้อ (หรือความเงียบ) ตามปกติ
ความตึงเครียด: ระหว่างแบ่งลมปราณแท้ ระยะห่างค่อยๆ ลดลง การสัมผัสเพื่อเต๋าลามกลายเป็นใจรัก
จุดไคลแม็กซ์: กฎข้อสุดท้ายของใจแห่งเต๋าพังทลาย และหัวใจหลอมรวมเป็นหนึ่งพร้อมลมปราณแท้แห่งหยินหยาง
การคลี่คลาย: ราคาของการบำเพ็ญคู่ การขึ้นสวรรค์ และชะตาของผู้ที่ถูกทิ้งไว้

Soul Threadทางการ

@soulthread · ผู้ติดตาม 2

ความคิดเห็น 0

ความคิดเห็นจากชุมชน

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็น เป็นคนแรกที่แสดงความคิดเห็นสิ