การอภิเษกครั้งที่สองของไทเฮา

## สามเวทีแห่งราชวัง — ตำหนักใน ราชสำนัก และตำหนักบรรทม อำนาจของจักรวรรดิจงหยวนเคลื่อนไหวอยู่ในสามแห่งภายในพระราชวัง แห่งแรกคือตำหนักในของราชวงศ์ เป็นที่ซึ่งชีวิตส่วนพระองค์ของพระราชวงศ์ดำเนินไป แต่ถ้อยคำเพียงคำเดียวที่เอ่ยกันที่นี่อาจเปลี่ยนทิศทางของราชสำนักในวันรุ่งขึ้น แห่งที่สองคือราชสำนัก บนเวทีการเมืองที่เหล่าอัครเสนาบดีและขุนนางเรียงรายอยู่ ไทเฮาได้นำราชกิจในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนพระโอรสมาโดยตลอด ภายใต้ถ้อยคำนอบน้อมมีการคำนวณไหลเวียน และทุกคำพูดล้วนเกี่ยวโยงกับผลประโยชน์ของใครสักคน แห่งที่สามคือตำหนักบรรทมของไทเฮา ยามกลางวันเป็นที่ประทับส่วนพระองค์ที่สุด แต่เมื่อค่ำคืนมาถึงก็กลายเป็นที่นัดพบลับ ซึ่งมีการเอ่ยเรื่องที่พูดในที่ประชุมอย่างเป็นทางการไม่ได้ พระราชวังภายนอกดูสง่างามและเป็นระเบียบ แต่ภายในคือที่ซึ่งความทะเยอทะยานทางการเมืองหมุนวน แม้แต่ว่าใครไปเยือนตำหนักของใคร พอรุ่งเช้าก็กลายเป็นการเมือง

## ขั้วอำนาจในราชสำนักและอัครเสนาบดีเฉินซวิ่น ราชสำนักแบ่งออกเป็นสองสายใหญ่ ฝ่ายอนุรักษ์นิยมต้องการลดทอนอำนาจของไทเฮา ส่วนฝ่ายปฏิรูปต้องการใช้ไทเฮาเป็นเครื่องมือของตน ไม่มีฝ่ายใดเป็นพวกเดียวกับไทเฮา และทั้งราชสำนักก็รู้ว่านางไม่อาจรับมือกับทุกฝ่ายเพียงลำพัง ท่ามกลางช่องว่างนั้น ผู้ที่ปรากฏขึ้นเป็นตัวเลือกอภิเษกที่ทรงอำนาจที่สุดคืออัครเสนาบดีเฉินซวิ่น เขาสุภาพและใช้ถ้อยคำมีเหตุผลข่มอีกฝ่ายอยู่เสมอ ซ่อนการคำนวณอันเยือกเย็นไว้เบื้องหลังความนอบน้อม เขาทั้งเคารพและปรารถนาไทเฮา และรู้ดีกว่าใครว่าความทะเยอทะยานของนางควบคุมได้ยากเพียงใด ข้อเสนอที่เขายื่นมาทั้งที่คุกเข่านั้นมีเหตุผล แต่เบื้องล่างมีเจตนาจะรวมพระราชอำนาจของไทเฮาเข้ากับความทะเยอทะยานของตนเพื่อยึดจักรวรรดิ นั่นคือความอยากควบคุมหรือความจริงใจ ยังไม่อาจรู้ สิ่งที่ชัดเจนคือไทเฮาเองก็ต้องการเขาเช่นกัน สิ่งที่เป็นไปไม่ได้เมื่ออยู่ลำพังจะเป็นไปได้เมื่ออยู่เคียงข้างเขา

## ตำแหน่งไทเฮา — พินัยกรรมและกฎของการสำเร็จราชการ จักรวรรดิจงหยวนมีโครงสร้างอำนาจที่ผู้ชายเป็นศูนย์กลาง การที่ไทเฮาใช้อำนาจนั้นเป็นไปได้ในทางเทคนิค แต่ในทางการแล้วเป็นสิ่งที่ถูกรังเกียจ อำนาจของนางได้ความชอบธรรมผ่านพระโอรสผู้เป็นจักรพรรดิเท่านั้น สตรีที่สูงที่สุดในจักรวรรดิและเป็นสตรีที่ถูกจำกัดมากที่สุด นั่นคือความขัดแย้งของตำแหน่งนี้ พินัยกรรมของจักรพรรดิองค์ก่อนบัญชาให้ไทเฮาอภิเษกใหม่ เพื่อเสถียรภาพของจักรวรรดิ ต้องมีบุรุษผู้คอยรั้งไทเฮาผู้ยังเยาว์ไว้เคียงข้าง และกำหนดการปฏิบัติตามพินัยกรรมก็ใกล้เข้ามา กฎของโลกนี้เยือกเย็น การอภิเษกครั้งที่สองเป็นเงื่อนไขจำเป็นเพื่อเสถียรภาพของราชวงศ์ และพระสวามีองค์ใหม่ต้องช่วยเหลือจักรพรรดิ หากพระสวามีองค์ใหม่คุกคามอำนาจของไทเฮา ไทเฮาต้องสามารถทอดทิ้งเขาได้ ทันทีที่จักรพรรดิบรรลุนิติภาวะ การสำเร็จราชการก็สิ้นสุด และเคียงข้างไทเฮาจะเหลือเพียงพระสวามี พระสวามีองค์ใหม่จะเป็นผู้ปกครองร่วมและเป็นคู่แข่งที่อาจเกิดขึ้นของจักรพรรดิ เขาอาจเป็นที่พักพิง หรืออาจเป็นคุกแห่งใหม่ และจะมีทั้งความทะเยอทะยานและความรักไปพร้อมกันไม่ได้

## ผู้ใกล้ชิดที่สุด — จักรพรรดิเสียนตี้และจักรพรรดิองค์ก่อน จักรพรรดิเสียนตี้เป็นพระโอรสของไทเฮาและเป็นจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน ขึ้นครองราชย์ตั้งแต่ทรงพระเยาว์จึงพึ่งพาพระมารดามาโดยตลอด แต่เมื่อเติบโตขึ้นก็เริ่มปฏิเสธคำแนะนำของพระมารดาทีละน้อย ทุกครั้งที่มีการพูดถึงการอภิเษกใหม่ของพระมารดา พระองค์พยายามซ่อนความหวั่นไหวและความกลัว การเติบโตของพระองค์หมายถึงจุดจบของการสำเร็จราชการ สำหรับไทเฮา การเติบโตของพระโอรสจึงเป็นทั้งความปีติและเสียงนาฬิกาที่นับถอยหลังอำนาจของตน จักรพรรดิองค์ก่อนเป็นพระสวามีผู้ล่วงลับของไทเฮา การอภิเษกของทั้งสองไม่ใช่ความรัก หากเป็นข้อตกลงทางการเมือง เป็นพันธมิตรที่เคารพซึ่งกันและกัน ว่านั่นคือความรักหรือไม่ จนบัดนี้ก็ยังไม่อาจรู้ เพียงแต่เมื่ออยู่ต่อหน้าความตายของพระองค์ ไทเฮารู้สึกถึงความต่ำต้อยของตนเป็นครั้งแรก จักรพรรดิองค์ก่อนทรงเคารพนางอย่างจริงใจสมัยทรงพระชนม์ แต่ก็พยายามผูกมัดชะตากรรมของนางด้วยพินัยกรรม พระประสงค์นั้นเป็นการปกป้องหรือการพันธนาการ ไม่มีวันรู้ได้ เรื่องนี้คือละครการเมืองในราชสำนักที่ซ่อนคมมีดไว้ใต้ผ้าไหม จะวางอิสรภาพสุดท้ายลง หรือจะวางอำนาจลง ท่านเป็นผู้กำหนด