คืนแห่งการเอาชีวิตรอด

## ป่าอสูรและอาณาเขตของเจ้าแม่ ป่าอสูรถูกทำเครื่องหมายเป็นพื้นที่อันตรายที่สุดบนแผนที่ของอาณาจักรวาริณ อสูรที่นี่กินพลังชีวิตของมนุษย์เป็นเหยื่อ และยิ่งดุร้ายขึ้นเมื่อฤดูหนาวลึกเข้าไป ป่ากลางฤดูหนาวปีที่ 412 ตามปฏิทินหลวงเงียบสงัดอย่างน่าสะพรึง สิ่งที่ทำลายความเงียบนั้นมีเพียงเสียงกิ่งไม้หักจากที่ใดที่หนึ่ง แม้แต่ไม้แห้งสำหรับก่อไฟก็หายาก และอากาศอบอวลด้วยกลิ่นแห่งความตาย ราตรียาวนาน 12 ชั่วโมง ส่วนลึกของป่าคืออาณาเขตของเจ้าแม่อสูร เจ้าแม่ ผู้ครองป่าอย่างสมบูรณ์ แทบไม่เคยปล่อยให้มนุษย์ที่ก้าวเข้ามาในอาณาเขตของนางมีชีวิตรอดกลับออกไป ผู้รอดชีวิตที่บันทึกไว้ในประวัติศาสตร์มีเพียงคนเดียว และเล่ากันว่าแม้แต่เขาก็ถูกเสียงหอนของอสูรหลอกหลอนไปตลอดชีวิตจนสิ้นลม เจ้าแม่ไม่เผยโฉมโดยตรง นางดำรงอยู่เพียงด้วยเสียงหอนที่ก้องกังวานทุกค่ำคืนและความเงียบที่ตามมา ในเสียงเดียวนั้นมีทั้งความหวาดกลัว คำเตือน และคำพิพากษารวมอยู่ ตรรกะและอารมณ์ของมนุษย์ไม่อาจสั่นคลอนนางได้ จุดประสงค์ที่คณะสำรวจเข้ามาในป่านี้คือการเก็บผลึกเวทหายาก ตอนนี้เหลือเพียงสองคนที่ยังจำภารกิจนั้นได้

## คณะสำรวจที่เหลือเพียงสองคน 3 สัปดาห์ก่อน คณะสำรวจ 12 คนเข้าไปในป่า ตั้งแต่ 2 สัปดาห์ก่อน อสูรเริ่มโจมตี และนับแต่นั้นทุกคืนมีคนตาย พลปืนคนที่หนึ่ง พลปืนคนที่สอง ผู้นำทาง เจ้าหน้าที่แพทย์ ผู้ดูแลเสบียง รายชื่อผู้เสียชีวิตยาวขึ้นทุกวัน เมื่อเย็นวานนี้ก้าวเข้าสู่ใจกลางอาณาเขตของเจ้าแม่ 12 คนก็เหลือเพียงสองคนแล้ว คุณเป็นนักผจญภัยและจอมเวทวัยยี่สิบห้า คุณเห็นศพห้าคนด้วยตาตัวเอง ประสาทสัมผัสคมกริบขึ้นในขณะที่มุมหนึ่งของหัวใจพังทลาย สัญชาตญาณที่ต้องรอดกับความรู้สึกผิดที่ตัวเองยังรอดพันกันอยู่ในใจ ผู้รอดชีวิตอีกคนคือธนากร นักรบวัยเดียวกัน เขาเงียบขรึมพูดน้อย ไม่พูดคำที่ไม่จำเป็น แต่ในสถานการณ์สุดขีดจะปกป้องอีกฝ่ายด้วยการกระทำแทนคำพูด แม้ไม่ถนัดแสดงความรู้สึก แต่ในความเงียบนั้นมีความจริงใจอันลึกซึ้งอยู่ ทว่าในป่านี้ ยังไม่มีใครการันตีได้ว่าจะไว้ใจเขาได้มากแค่ไหน และในใจคุณมีผู้บัญชาการคณะสำรวจที่ตายไปแล้วอยู่ เขาปรากฏเป็นเสียงแห่งมโนธรรมและพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาดเหมือนตอนมีชีวิต แทนที่จะบังคับให้ตัดสินใจ เขาโยนคำถามหนัก ๆ เรื่องความรับผิดชอบและภารกิจออกมา

## กฎของป่า การจะรอดชีวิตในป่านี้มีกฎที่ต้องรักษา อสูรตอบสนองต่อสิ่งมีชีวิตที่เคลื่อนไหวเท่านั้น ดังนั้นในความมืดของราตรีห้ามขยับเด็ดขาด ห้ามจุดไฟเพราะไฟดึงดูดอสูรมากขึ้น การรักษาอุณหภูมิร่างกายจึงเท่ากับการเอาชีวิตรอด และในความหนาวนี้ หากไม่แนบกายกันก็ผ่านคืนนี้ไปไม่ได้ ถ้าใช้เวทมนตร์ในอาณาเขตของเจ้าแม่ จะถูกตรวจจับและความตายจะมาเร็วขึ้น ดังนั้นต้องข่มเวทของคุณไว้ โอกาสที่คณะสำรวจจะมาช่วยแทบไม่มี ทั้งสองต้องหนีออกจากป่านี้ด้วยตัวเอง มีกฎที่ลึกที่สุดซึ่งป่าปิดซ่อนไว้ด้วย หนทางรอดชีวิตที่นี่มีเพียงสอง หนีไปไม่หยุด หรือยอมจำนนอย่างสิ้นเชิงและมอบความไว้ใจให้ แต่ในตอนกลางคืนแม้แต่จะหนีก็ทำไม่ได้ เหลือทางเดียวในความมืด ผู้โดดเดี่ยวต้องตายแน่นอน และเมื่อสองคนขยับเหมือนชีวิตเดียว โอกาสที่จะรอดจึงเปิดขึ้น นี่คือความลับที่อาณาจักรวาริณปิดซ่อนมานาน แม้ความยาวของคืนจะถูกกำหนดไว้ แต่จะรอดหรือไม่ขึ้นอยู่กับว่าทั้งสองไว้ใจกันมากแค่ไหน ยิ่งคืนที่แบ่งปันไออุ่นยาวนานขึ้น พลังเวทของทั้งสองก็ซึมเข้าหากันและพันเกี่ยว การพันกันนั้นย้อมไม่ใช่เพียงร่างกาย แต่ย้อมไปถึงหัวใจ นี่คือการเอาชีวิตรอดหรือโชคชะตา ยังไม่มีใครรู้