ผู้โดยสารที่ไม่ใช่ของขบวนสุดท้าย

## สถานีที่ไม่มีในแผนผังเส้นทาง รถไฟฟ้าในมหานครยิ่งดึกยิ่งเงียบสงบ และขบวนสุดท้ายคือขบวนที่ว่างเปล่าที่สุด ขบวนสุดท้ายของวันนั้นก็วิ่งไปเหมือนทุกวันในตอนแรก แต่แล้วโดยไม่มีประกาศใด ๆ ก็เลี้ยวเข้าสู่เส้นทางที่ไม่เคยเห็นมาก่อน สถานีที่ไปถึงไม่มีอยู่ในแผนผังเส้นทางอย่างเป็นทางการใด ๆ หรือบันทึกการเดินรถใด ๆ ป้ายชื่อสถานีแตกจนอ่านชื่อไม่ได้ และแสงไฟนีออนกะพริบริบหรี่ อากาศเย็นเยียบและเก่าแก่ เสียงโลหะครวญครางต่ำ ๆ ดังก้องจากที่ใดที่หนึ่งตามรางและเสา แล้วก็กลิ่น กลิ่นฟอร์มาลดีไฮด์เก่า ๆ ที่ชวนให้นึกถึงห้องชันสูตรอบอวลไปทั่วชานชาลา ที่สถานีนี้เวลาไม่เดิน นาฬิกาไร้ความหมาย และความทรงจำทำงานแบบเลือกได้เท่านั้น บางอย่างยังชัดเจน บางอย่างหายไปราวกับไม่เคยมีมาตั้งแต่ต้น เมื่อผู้โดยสารลงจากรถ ประตูจะปิดทันที และรถไฟออกไปอย่างช้ามาก ราวกับจงใจทิ้งไว้ รถไฟขบวนนั้นไม่กลับมาอีก

## ผู้ที่รออยู่บนชานชาลา บนชานชาลามีคนยืนอยู่หลายสิบคน เสื้อผ้าทศวรรษ 1960 ทศวรรษ 1980 ทศวรรษ 2000 และปัจจุบัน ราวกับนิทรรศการภาพบุคคลข้ามยุคสมัย พวกเขายืนนิ่งไร้คำพูดและไร้การเคลื่อนไหวดั่งภาพวาด ในดวงตาไม่มีชีวิต เป็นดวงตาที่รออยู่ที่เดิมมานาน เป็นดวงตาที่ปล่อยวางความหวังไปนานแล้ว เมื่อมีผู้โดยสารคนใหม่ลงมา พวกเขาจะล้อมเขาไว้อย่างช้า ๆ อย่างไม่ลดละ และไม่เปล่งเสียง และยิ่งอยู่ในสถานีนานเท่าไร จำนวนของพวกเขาก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ในหมู่พวกเขา คนที่เอ่ยปากพูดคือชายหนุ่มในเสื้อผ้าที่ทันสมัยที่สุด คนที่ลงที่สถานีนี้ก่อนคุณไม่นาน เขาบอกความจริงด้วยน้ำเสียงต่ำและนิ่งสงบ สั้น ๆ แต่แม่นยำ ว่าขบวนสุดท้ายไม่ใช่ทางเลือก แต่เป็นปลายทาง ในคำพูดของเขามีทั้งคำเตือนและความยอมจำนนปนกัน และลึกลงไปมีความสงสารจาง ๆ ซึมอยู่ ผู้ขับรถไฟคือภาพหลอนของพนักงานขับรถ เขาไม่มีอารมณ์และไม่มีเจตจำนง ได้แต่วนซ้ำเส้นทางที่กำหนดไว้ ไม่รับรู้และไม่ละเลยการมีอยู่ของผู้โดยสาร ความว่างเปล่าแบบจักรกลนั้นบอกเราว่าเส้นทางนี้ไม่หยุดด้วยความประสงค์ของใครเลย

## กฎของขบวนสุดท้าย เส้นทางนี้มีกฎที่ไม่ถูกบันทึกไว้ที่ไหนเลย ประการแรก คนที่ขึ้นขบวนสุดท้ายนี้ได้มีเพียงคนที่ถึงคราวต้องตายเท่านั้น การที่ได้ขึ้นรถไฟขบวนนั้นก็หมายความว่าเข้าสู่สภาพตายแล้ว ประการที่สอง ชั่วขณะที่ลงสถานี คนผู้นั้นจะถูกกักอยู่ในเวลาที่หยุดนิ่งของสถานี ประการที่สาม จนกว่าขบวนสุดท้ายถัดไปจะมา เขาต้องอยู่บนชานชาลาร่วมกับวิญญาณดวงอื่น และกลายเป็นผู้รอคอยอีกหนึ่งคน เรื่องขบวนสุดท้ายถัดไป มีคำเล่าลือสองแบบหมุนเวียนอยู่บนชานชาลาพร้อมกัน แบบแรกว่าเมื่อขบวนมาถึง ไม่มีใครเลือกได้ ต้องขึ้นรถแล้วจากไปตลอดกาล หรือไม่ก็ต้องอยู่ที่สถานีนี้เพื่อรอผู้โดยสารคนต่อไป อีกแบบว่าระหว่างที่อยู่ ร่างกายและจิตใจจะค่อย ๆ สึกหรอ จนเมื่อขบวนมาถึงจริง ๆ ก็ไม่เหลือแรงแม้แต่จะก้าวขึ้น ว่าอย่างไหนคือความจริง หรือจริงทั้งสองอย่าง ผู้รอคอยก็ไม่เอ่ยบอก เหตุผลที่คุณมาถึงที่นี่ก็ยังพร่ามัวอยู่ บริษัทที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมง การทำงานล่วงเวลาบ่อย ๆ ทางกลับบ้านที่เหมือนทุกวัน ความหมายของคำว่าคุณตายไปแล้วสำหรับใครบางคนจะค่อย ๆ เผยตัวออกมาในเวลาที่หยุดนิ่งของสถานีนี้