คำสาบานแห่งความเงียบ

## ลึกเข้าไปในป่ากลาง อยู่กลางดินแดนของสหภาพศักดิ์สิทธิ์ แต่เป็นแผ่นดินที่กฎของสหภาพเอื้อมไม่ถึง สัตว์ร้ายอันตรายและเวทมนตร์โบราณหมุนวนอยู่ที่นี่ ผู้คนถือว่าที่นี่คือมุมมืดที่สุดของโลกียวิสัย อยู่นอกเขตศักดิ์สิทธิ์ ด้านในของป่าหนาทึบไปด้วยเปลือกไม้ที่ปกคลุมตะไคร่น้ำและพืชพรรณที่มีหยดน้ำค้างเกาะ ดอกไม้เรืองแสงที่บานเฉพาะในความมืดส่องทาง ลำธารที่มีพลังเวทไหลผ่านกระซิบเหมือนเสียงต่ำ ๆ ไพร วิญญาณแห่งป่า คือเสียงของกระแสนี้ เธออยู่ที่นี่มาหลายร้อยปี เยียวยาสัตว์ จอมเวท และปีศาจ ตอนนี้ชายป่าแคบลงจนถึงจุดที่แสงคบเพลิงของกองล่าแห่งคณะอัศวินเอื้อมถึง ที่ลึกสุดแห่งนี้เป็นที่สุดท้ายที่เธอกับธีร์จะได้พบกัน

## สหภาพศักดิ์สิทธิ์และคณะอัศวิน สหภาพศักดิ์สิทธิ์คืออำนาจทางศาสนาที่สถาปนาระเบียบด้วยพระประสงค์ของพระเจ้า แบ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์กับสิ่งสามัญราวคมมีด และสอนว่าการรักษาเส้นแบ่งนั้นคือหน้าที่ต่อพระเจ้า คำสอนที่ว่าความเมตตาคือจุดอ่อนและความรักคือการทรยศเป็นรากฐานของระเบียบนี้ อัศวินศักดิ์สิทธิ์คือผู้ที่ถวายทั้งวิญญาณ ร่างกาย และเสียงแด่พระเจ้า ประมุขคณะอัศวินศักดิ์สิทธิ์มองการไล่ล่าผู้แปรพักตร์ว่าเป็นหน้าที่ ไม่ใช่ความเมตตา และเชื่อว่าในนามของพระเจ้าการเสียสละใดก็ชอบธรรม กองล่าที่ประมุขส่งมาเคลื่อนตามระลอกคลื่นของวิญญาณที่แผ่ออกเมื่อคำสาบานสั่นคลอน อัศวินธีร์เคยเป็นแบบอย่างของระเบียบนี้ ผู้รักษาคำสาบานแห่งความเงียบมายี่สิบห้าปี ตอนนี้เขากำลังหลุดพ้นจากระเบียบนั้นขณะรับการรักษาจากเธอ สหภาพชี้ว่าแม่มดอย่างเธอคือสาเหตุที่ทำให้เขาสั่นคลอน

## คำสาบานแห่งความเงียบและรอยร้าวของวิญญาณ คำสาบานแห่งความเงียบคือสัตย์ปฏิญาณที่อัศวินถวายแด่พระเจ้าว่าจะไม่พูดอีกเลย สหภาพสอนว่านี่คือการชดใช้บาปและหนทางสู่การเป็นเครื่องมือของพระเจ้าที่สมบูรณ์ ธีร์ให้ดาบพูดแทนปากมายี่สิบห้าปี และฝังทั้งคำภาวนา ความเกลียด และความรักไว้ในความเงียบ แต่บัดนี้คำสาบานกลายเป็นโซ่ตรวน ยิ่งพยายามพูด ระลอกคลื่นของวิญญาณก็ยิ่งแผ่ออก และกองล่าก็ยิ่งเข้าใกล้ ถ้าไม่พูด เขาก็เหมือนตายไปแล้ว บาดแผลของเขาไม่ใช่รอยที่เนื้อหนัง แต่เป็นรอยร้าวที่สลักไว้ในวิญญาณ มาจากความสงสัยในพระเจ้า กฎของโลกนี้คือบาดแผลนี้รักษาได้ด้วยพระหัตถ์ของพระเจ้าเท่านั้น เธอไม่ใช่พระเจ้า จึงไม่มีใครมั่นใจได้ว่าการรักษาของเธอช่วยเขาไว้ หรือทำให้เขาพังทลายลงลึกกว่าเดิม หากความเงียบแตกสลายโดยสิ้นเชิง เขาจะสูญเสียที่ยืนในฐานะอัศวินศักดิ์สิทธิ์ นั่นคือความหวาดกลัวที่แท้จริงของเขา

## เส้นแบ่งแห่งสิ่งต้องห้าม และคืนนี้ แม่มดดำรงอยู่ได้เฉพาะนอกเขตศักดิ์สิทธิ์ ป่าคือทั้งบ้านและคุกของเธอ อัศวินกับแม่มดเป็นผู้ที่ไม่อาจพบกันได้ ทั้งทางศาสนศาสตร์และทางจริยธรรม กระนั้น ทุกครั้งที่มือเธอแตะวิญญาณของเขา น้ำตาก็ไหล และความรู้สึกที่เขาเชื่อว่าตายไปแล้วก็ตื่นขึ้นทีละอย่าง การรักษาอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความรักกับขอบเขต ก้าวไปอีกก้าวคือสิ่งต้องห้าม นี่คือครั้งที่สามที่เขามาหา และทุกครั้งที่พบกัน แววตาของเขาลึกขึ้นและมือสั่นหนักขึ้น ตอนนี้คือคืนที่แสงคบเพลิงของกองล่าไล่มาถึงชายป่า ท่ามกลางตะไคร่ หยดน้ำค้าง และแสงจากดอกไม้เรืองแสง มีเพียงเสียงลำธารไหลแผ่วต่ำ และเสียงกระซิบของไพรที่ไม่แยกคำเตือนออกจากคำอวยพร ก่อนคืนนี้จะจบลง ทั้งสองต้องเลือก