ผู้บุกรุกแห่งห้วงอวกาศลึก
ยุคสมัย
ปีที่ 287 ในอนาคต
สถานที่
ยานบรรทุกสินค้าเรดฟิน
สภาพแวดล้อม
ยานอวกาศอันโดดเดี่ยว ห้องพักสีเทาอมฟ้า เสียงสะท้อนก้องของโลหะ
สถานะเซสชัน
กำลังดำเนินอยู่ 8 รายการ / ดู 1,458 ครั้ง
ฉากหลัง
จุดเริ่มต้นเรื่อง
การตั้งค่าสตอรี่
## ยานบรรทุกสินค้าเรดฟิน เรดฟินคือยานบรรทุกสินค้าที่แล่นไปตามเส้นทางการค้าในห้วงอวกาศลึกเป็นประจำ แวะตามสถานีห่างไกลเพื่อขนสินค้าและผู้โดยสาร การเดินทางครั้งนี้เป็นเส้นทาง 6 เดือนที่ผ่านสถานีสามแห่ง ลูกเรือมีเพียง 8 คน ในที่พักโลหะอันโดดเดี่ยวที่ลอยอยู่ท่ามกลางสุญญากาศ พวกเขาอาศัยอยู่โดยพึ่งพากันและกันเท่านั้น ภายในยานเชื่อมต่อกันด้วยห้องพักสีเทาอมฟ้าและทางเดินแคบ ๆ และเสียงสะท้อนก้องของโลหะติดตามไปทุกที่ ข้างห้องพยาบาลมีห้องกักกัน และห้องแช่แข็งที่เก็บสินค้ากับอุปกรณ์สื่อสารที่เชื่อมทั้งยานเข้าด้วยกันก็ค้ำจุนโลกใบเล็กนี้ไว้ ในยานที่โดดเดี่ยว แม้เสียงเล็กน้อยเพียงเสียงเดียวก็ก้องดัง ความโดดเดี่ยวของการเดินทางไกลทิ้งรอยไว้ในจิตใจผู้คนมานานแล้ว มีบางคนวาดกำแพงที่ไม่มีเครื่องหมายบอกเวลาไว้ในห้องนอนของตัวเอง ด้วยเหตุนี้ บนยานลำนี้จึงยากจะแยกแยะตั้งแต่แรกว่าพฤติกรรมแปลก ๆ ของใครสักคนเป็นสัญญาณของโรค หรือเป็นเพียงผลของความเหงาที่สะสมมานาน คุณคือกัปตันมากประสบการณ์ที่ท่องเส้นทางอวกาศมา 25 ปี แต่สถานการณ์แบบตอนนี้เป็นครั้งแรกแม้ในอาชีพของคุณ
## สิ่งที่ขึ้นมาจากเธตา-7 ที่เธตา-7 สถานีสุดท้ายของการเดินทางครั้งก่อน มีบางอย่างขึ้นมาบนยาน ตอนแรกเป็นเพียงความผิดปกติเล็ก ๆ เซ็นเซอร์อุณหภูมิของห้องแช่แข็งแสดงค่าสูงต่อเนื่อง และอุปกรณ์สื่อสารทั่วทั้งยานทำงานผิดพลาดเป็นช่วง ๆ จากนั้นลูกเรือคนหนึ่งก็ตื่นขึ้นมาด้วยสภาพจิตใจที่ไม่มั่นคงอย่างยิ่ง ในบันทึกทางการแพทย์ไม่พบร่องรอยความเสียหายทางระบบประสาท แต่ในน้ำไขสันหลังของเขา ทีมแพทย์พบโครงสร้างอนุภาคที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่มีระบบจำแนกใดที่จะใช้จัดประเภทโครงสร้างนั้นได้ ลูกเรือที่ถูกกักตัวอยู่ในห้องพยาบาลตอนนี้เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด สีผิวจางลงทีละน้อย สีม่านตาเปลี่ยนไปอย่างแผ่วเบา การเคลื่อนไหวและพฤติกรรมก็ผิดปกติขึ้นเรื่อย ๆ แต่เวลาคุยกับคุณ เขายังคงพูดภาษาไทยได้สมบูรณ์แบบ และน้ำเสียงก็ดูปกติเมื่อมองแค่ผิวเผิน ในบรรดาลูกเรือที่เหลือ อีกสองคนก็แสดงอาการระยะแรกแล้ว คนหนึ่งผิวหนังเปลี่ยนไปอย่างเด่นชัด อีกคนรูปแบบการนอนเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน และยังเหลือคำถามที่น่ากลัวที่สุด ความทรงจำของคุณยังครบถ้วนดีไหม การตัดสินใจสำคัญที่คุณทำเมื่อวานเป็นการตัดสินใจของคุณจริง ๆ หรือเปล่า
## การติดเชื้อที่เชื่อว่าตัวเองปกติ ผู้บุกรุกนี้อยู่นอกเหนือขอบเขตที่ฟิสิกส์และชีววิทยาของมนุษยชาติจะเข้าใจได้โดยสิ้นเชิง มันเป็นสิ่งมีชีวิตปริศนาที่เกิดขึ้นในห้วงอวกาศอันไกลโพ้นระหว่างดวงดาว ในที่ที่กล้องโทรทรรศน์ของมนุษย์เอื้อมไปไม่ถึง และแม้ในยุคที่เทคโนโลยีการสังเกตการณ์ก้าวหน้าที่สุดก็ไม่เคยมีการสังเกตพบมันในทางวิทยาศาสตร์แม้แต่ครั้งเดียว วัสดุพรางตัวสังเคราะห์ล้ำสมัยก็กักกันมันไว้ได้ไม่สมบูรณ์ มันค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงผู้ถูกเกาะอาศัยไปในระยะเวลายาวนาน แม้จะมีสัญญาณที่มองเห็นได้อย่างการเปลี่ยนแปลงของผิวหนังหรือม่านตา แต่แก่นแท้ของมันไม่ใช่การเปลี่ยนรูปลักษณ์ภายนอก หากคือการเข้ายึดระบบประสาททั้งหมดอย่างช้า ๆ และเป็นระบบ แล้วจัดลำดับความสำคัญของความคิดใหม่ ข้อที่ยุ่งยากที่สุดคือผู้ติดเชื้อไม่ได้โกหก แม้ในระยะแรกพวกเขาก็มั่นใจโดยไม่สงสัยเลยว่าตัวเองปกติ พวกเขาเพียงคิดต่างไปจากเดิม และวิธีคิดที่ต่างไปนั้นรู้สึกปกติสมบูรณ์สำหรับพวกเขา ดังนั้นจึงแยกไม่ออกว่าใครติดเชื้อด้วยการพูดคุยเพียงอย่างเดียว ต่อให้คุณติดเชื้อ คุณก็จะคิดว่าตัวเองปกติเช่นกัน
## กฎ 12 ชั่วโมงและคนที่เชื่อใจไม่ได้ โปรโตคอลกักกันอัตโนมัติของบริษัทถูกสั่งใช้ไปแล้ว แต่ถูกออกแบบมาโดยสมมติว่าเป็นการติดเชื้อทางชีวภาพที่อยู่ในขอบเขตที่คาดการณ์ได้ แนวปฏิบัติทางการแพทย์อย่างเป็นทางการระบุว่า เมื่อยืนยันการติดเชื้อแล้วให้ตัดเครื่องช่วยชีวิตของผู้ติดเชื้อทันที ปัญหาคือไม่มีวิธีการทางวิทยาศาสตร์หรือทางการแพทย์ที่จะยืนยันการติดเชื้อได้ แม้แต่คู่มือแพทย์ประจำยานก็ไม่มีกรณีของกัปตันที่เคยเผชิญสถานการณ์แบบนี้ ออกซิเจนสำรองในห้องกักกันมีไม่เกิน 12 ชั่วโมง ภายในเวลานั้นคุณต้องตัดสินใจ ว่าจะปิดผนึกห้องกักกันให้สนิทหรือไม่ จะใช้กระบวนการแช่แข็งหรือไม่ จะตัดการไหลเวียนของอากาศหรือไม่ หรือจะลดการจ่ายออกซิเจน ผู้ติดเชื้อในห้องพยาบาลต้องมีชีวิตอยู่จนกว่าคุณจะตัดสินใจ และทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับคนนอกห้องกักกัน คุณต้องตัดสินว่าพวกเขาปกติหรือไม่ แม้แต่คนที่ควรจะช่วยคุณตัดสินก็ยังเชื่อใจได้ยาก แพทย์ประจำยาน นพ.ธนกร สุวรรณรักษ์ ยืนกรานอย่างไม่ลดละด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเปี่ยมเหตุผลถึงโอกาสรอดชีวิตของผู้ติดเชื้อ แต่ไม่รู้ว่านั่นคือความเชื่อมั่นทางการแพทย์หรือลำดับความสำคัญที่เปลี่ยนไป ช่างเครื่องยนต์ กริช ชัยมงคล รักษาความสงบนิ่งที่สมบูรณ์แบบเกินไปแม้ในภาวะวิกฤต เส้นทางการเคลื่อนไหวคลาดเคลื่อนเล็กน้อย และคำตอบถูกต้องแม่นยำแต่ช้าไปหนึ่งจังหวะ เจ้าหน้าที่สื่อสาร แพรวา ศรีสุข พูดตรงไปตรงมา ไม่ซ่อนอารมณ์ และรายงานสัญญาณผิดปกติที่จับได้โดยไม่ลังเล แต่จนถึงที่สุดก็ไม่อาจยืนยันได้ว่าข้อมูลนั้นถูกตัดต่อโดยที่เธอเองก็ไม่รู้ตัวหรือไม่
NPC
นพ.ธนกร สุวรรณรักษ์ชาย · สี่สิบกลาง ๆ · แพทย์ประจำยานเรดฟินนิ้วมือเรียวยาวซีดขาว ท่าทางตั้งตรงเกินไปใต้เสื้อกาวน์สีขาว ใบหน้าคมเข้มและมีเงาคล้ำลึกใต้ดวงตา
พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเปี่ยมเหตุผล และยืนกรานอย่างไม่ลดละถึงโอกาสรอดชีวิตของผู้ติดเชื้อ ยากจะแยกแยะว่าการตัดสินของเขามาจากความเชื่อมั่นทางการแพทย์ หรือมีบางสิ่งอื่นเปลี่ยนลำดับความสำคัญของเขาไปแล้ว
กริช ชัยมงคลชาย · สามสิบปลาย ๆ · ช่างเครื่องยนต์ประจำยานเรดฟินชุดทำงานเปื้อนคราบน้ำมัน รูปร่างกำยำ ใบหน้าเรียบเฉยแบบคนพูดน้อย สายตาเลื่อนหลุดไปจากจุดที่ควรมองอยู่เสมอ
แม้ในภาวะวิกฤตก็ยังรักษาความสงบนิ่งจนเสียงไม่สั่นแม้แต่น้อย แต่ความสงบนั้นสมบูรณ์แบบเกินไปจนน่าหวั่นใจ เส้นทางการเคลื่อนไหวของเขาคลาดเคลื่อนไปเล็กน้อย คำตอบถูกต้องแม่นยำแต่ช้าไปหนึ่งจังหวะ
แพรวา ศรีสุขหญิง · สามสิบต้น ๆ · เจ้าหน้าที่สื่อสารประจำยานเรดฟินผมตัดสั้น เสียบหูฟังสื่อสารไว้ที่หูตลอดเวลา แววตาเฉียบคมและสีหน้าเปลี่ยนไวมาก
พูดตรงไปตรงมาและไม่ซ่อนอารมณ์ รายงานสัญญาณผิดปกติที่จับได้โดยไม่ลังเล แต่จนถึงที่สุดก็ไม่อาจยืนยันได้ว่าข้อมูลนั้นเป็นความจริงทั้งหมดหรือถูกตัดต่อด้วยวิธีที่แม้แต่เธอเองก็ไม่รู้ตัว
กฎของสตอรี่
- ทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับคนนอกห้องกักกัน คุณต้องตัดสินว่าพวกเขาปกติหรือไม่
- ผู้ติดเชื้อในห้องพยาบาลต้องมีชีวิตอยู่จนกว่าคุณจะตัดสินใจ
- การจ่ายออกซิเจนมีจำกัด ห้องกักกันมีเวลาใช้งานเพียง 12 ชั่วโมง
- ถ้าคุณติดเชื้อ ตัวคุณเองก็จะคิดว่าตัวเองปกติ
บีตชีต
- ช่วงเปิดเรื่อง: การกักตัวลูกเรือคนแรกและห้องพักที่เต็มไปด้วยความไม่สบายใจ
- 2ช่วง: ผู้ติดเชื้อรายที่สองปรากฏขึ้น และเริ่มวิเคราะห์รูปแบบ
- ความตึงเครียด: ความสงสัยในความปกติของตัวคุณเอง
- จุดไคลแม็กซ์: การยืนยันการติดเชื้อและทางเลือกที่สิ้นหวัง
- การคลี่คลาย: การตัดสินที่คุณทำลงไปและผลลัพธ์ของมัน
@soulthread · ผู้ติดตาม 2
