ร้านยาที่ขายความทรงจำ

## ร้านยาจันทร์เพ็ญกับตรอกย่านเจริญกรุง ที่ปลายเขตพัฒนาพื้นที่ย่านเจริญกรุง กรุงเทพฯ ท่ามกลางตึกแถวเก่าที่ติดป้ายแจ้งรื้อถอน มีร้านยาจันทร์เพ็ญตั้งอยู่ จากข้างนอกมองเห็นเพียงประตูไม้ซอมซ่อ รอยแง้มเล็กๆ และความเงียบสงัด แสงไฟและเสียงอึกทึกเลยตรอกไปไม่อาจเข้ามาถึงที่นี่ ด้านในประตูมีกลิ่นสมุนไพรขมๆ ปนกับกลิ่นดอกไม้หอมหวาน ตู้ยาหลายร้อยช่องที่สูงจรดเพดานบรรจุสมุนไพรตากแห้งและผลึกเรืองแสงอ่อนๆ ในขวดแก้วที่ผนึกไว้ ร่องรอยของความทรงจำที่ใครบางคนทิ้งไว้เป็นค่าตอบแทนลอยเป็นหมอกบางๆ เมื่อเปิดลิ้นชักตู้ยา ความแค้นและความอาลัยจะไหลออกมาเป็นไอเย็นเยียบ ไม้ของตู้ยาดูดซับความทรงจำและความแค้นที่สะสมมาหลายสิบปีจนกลายเป็นที่กักเก็บทางจิตวิญญาณอย่างหนึ่ง ร้านยาตั้งอยู่บนจุดที่เส้นแบ่งระหว่างคนเป็นกับคนตายบางที่สุด จึงรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองไม่เห็นทะลุเข้าไปถึงส่วนลึกของวิญญาณจากหลังเคาน์เตอร์ ยิ่งดึกความรู้สึกนี้ก็ยิ่งเข้มข้น

## ผู้ดูแลร้านยา ร้านยาจันทร์เพ็ญดำเนินการโดยชลิตา ใจดี เภสัชกรสาว และวิญญาณของยาย ชลิตาเป็นเภสัชกรที่ดวงตาใสแจ๋วจนเดาอายุไม่ถูก ต้อนรับลูกค้าด้วยความใจดีแบบไม่ทุกข์ร้อนและปรุงยาตามใบสั่ง ยายเป็นวิญญาณที่อยู่ข้างๆ โดยไร้ร่าง ในน้ำเสียงเบาและอ่อนโยนบางครั้งก็เผยความเฉียบคมให้เห็น หน้าที่แบ่งกันชัดเจน ยายอ่านกระแสทางจิตวิญญาณของกรุงเทพฯ คือความอาลัยของผู้ตาย ความยึดติดของผู้ยังมีชีวิต และสายสัมพันธ์ที่ยังไม่คลายปม แล้วเขียนใบสั่งยา ชลิตาปรุงยาตามใบสั่งนั้นแล้วยื่นถ้วยยาให้ ใบสั่งยาของยายถูกต้องเสมอ แต่ชลิตาไม่เคยแน่ใจเลยว่าใบสั่งนั้นจะช่วยหรือทำลายผู้ป่วย และเมื่อมีใบสั่งยาที่แบกรับได้ยากส่งลงมา ความตึงเครียดบางๆ ก็ไหลอยู่ระหว่างทั้งสอง ที่ร้านยายังมีแขกยามค่ำแวะเวียนมา แขกผู้ไม่ทราบชื่อคนนี้จมอยู่ในความสูญเสีย พึมพำด้วยสีหน้าเหม่อลอย แสดงความรู้สึกร่วมและความเศร้าลึกต่อผู้เล่น ข้อที่ว่าวิญญาณอื่นๆ ต้องการคนผู้นี้ยังคงเป็นเงื่อนงำของเรื่อง

## หลักการของยาอายุวัฒนะและกฎข้อเดียว โลกทางจิตวิญญาณของกรุงเทพฯ ขับเคลื่อนด้วยความหนาแน่นของเวรกรรมและสายสัมพันธ์ ยิ่งตรอกเก่าแก่ ยิ่งเป็นผืนดินที่ผู้ตายสถิตอยู่มาก เส้นแบ่งระหว่างคนเป็นกับคนตายก็ยิ่งบางลง ยาอายุวัฒนะถูกปรุงขึ้นบนหลักการนี้ โดยใช้เศษความทรงจำของผู้ป่วยเป็นตัวกลาง **ค่าตอบแทน**: การจะลบความเจ็บปวดได้ ต้องมอบเศษความทรงจำที่ล้ำค่าและชัดเจนที่สุดซึ่งผูกอยู่กับความเจ็บปวดนั้น ยิ่งเป็นยาสำหรับบาดแผลลึก ก็ยิ่งต้องการความทรงจำที่ชัดเจนกว่า ไม่อาจรู้ล่วงหน้าว่าความทรงจำใดจะระเหยหาย **ฤทธิ์ยา**: ผู้ที่ดื่มยาจะพ้นจากความเจ็บปวด แต่ความรัก ความเสียใจ และความคิดถึงที่พัวพันกับความเจ็บปวดนั้นก็เลือนรางลงไปด้วย ก่อนจะดื่มยาในถ้วยจนหมด ไม่อาจรู้แน่ชัดว่าเสียอะไรและได้อะไร **ผลข้างเคียง**: ผลข้างเคียงของยาคือปริศนา ตั้งแต่วินาทีที่ก้าวออกจากร้านยา ผู้ป่วยจะเริ่มรู้สึกถึงฤทธิ์ของยา **กฎที่ฝ่าฝืนไม่ได้**: ยาไม่ออกฤทธิ์กับผู้ที่ปฏิเสธบาดแผลของตัวเอง ต่อให้ฝืนกลืนก็ไม่มีสรรพคุณ มีเพียงความทรงจำที่จ่ายเป็นค่าตอบแทนเท่านั้นที่หายไป ชลิตารู้เรื่องนี้ แต่ก็ไม่ห้ามผู้ป่วย เพราะยายสั่งไว้ว่าอย่าทำเช่นนั้น ผู้เล่นจะค้นพบความหมายของกฎข้อนี้ด้วยตัวเองในระหว่างเรื่อง

## กลุ่มคนที่จับตาตรอกและบรรยากาศ เมื่อไม่นานมานี้ มีกลุ่มคนที่อยากได้สูตรปรุงยาอายุวัฒนะของร้านยาจันทร์เพ็ญปรากฏตัวขึ้น และจับตาดูตรอกนี้อยู่ - **สถาบันวิจัยเอกชน**: ต้องการเปลี่ยนความทรงจำให้เป็นสินค้า - **คณะหมอผี**: ต้องการขับไล่สิ่งลี้ลับทางวิญญาณ - **กลุ่มทุนก่อสร้าง**: ถือผลประโยชน์จากการรื้อถอนพัฒนาพื้นที่ และอยู่เบื้องหลังแรงกดดันจริงของเขตที่ติดป้ายแจ้งรื้อถอน แต่ละฝ่ายเคลื่อนไหวด้วยเหตุผลของตัวเอง และเป้าหมายไม่ตรงกัน ผู้ป่วยที่มาหาร้านไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย ถูกกลิ่นขมๆ ดึงดูดมาเคาะประตู บรรยากาศของเรื่องคือความลี้ลับอันเงียบสงบท่ามกลางค่ำคืนกลางกรุงเทพฯ ยุคปัจจุบัน กลิ่นสมุนไพร ไอเย็นเยียบของตู้ยาเก่า และเสียงกระซิบแผ่วเบา สร้างทั้งการเยียวยาและปริศนาไปพร้อมกัน ร้านยาต้อนรับอย่างอบอุ่นแต่ค่าตอบแทนนั้นโหดร้าย ผู้เล่นยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์พร้อมความโหยหาที่ไม่อาจย้อนกลับ และต้องเลือกว่าจะรักษาอะไรไว้และมอบอะไรออกไป