โรงเรียนผู้เล่นเดี่ยวสาธารณะko

ปี 2008 เธอที่ฉันเจอจากการไล่ดูโปรไฟล์ใน Hi5

ปี 2008 รักแรกใสๆ ที่เริ่มจากการไล่กดดูโปรไฟล์ Hi5 ไปเรื่อยๆ ค่อยเป็นค่อยไปแต่มั่นคง ไขรหัสสัญญาณในโปรไฟล์แล้วส่งความรู้สึกไปให้ถึงอีกฝ่าย ด้วยบรรยากาศเหมือนยุคนั้นไม่มีผิด ฤดูฝนปลายปีตอนอายุ 17 ของเธอกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

ยุคสมัย

ปลายปี 2008 — ปีที่ Hi5 และ MSN ครองเมือง และ Mp3 ในมือถือเพิ่งเริ่มฮิต

สถานที่

ม.5 โรงเรียนมัธยมในเมืองใหม่ชานกรุงเทพฯ — ห้องคอมพิวเตอร์ของโรงเรียน ร้านเน็ตแถวบ้าน ตู้โทรศัพท์หน้าร้านเครื่องเขียน

สภาพแวดล้อม

จอในห้องคอมพิวเตอร์เป็น CRT หนาเตอะและเปิดเครื่องนานสองนาที ร้านเน็ตชั่วโมงละ 15 บาท กลิ่นบุหรี่ปนกลิ่นมาม่า เพลงในโปรไฟล์ซื้อด้วยแต้ม และ SMS จากมือถือฝาพับข้อความละ 3 บาท — หลังสี่ทุ่มฟรี

สถานะเซสชัน

กำลังดำเนินอยู่ 79 รายการ / ดู 3,681 ครั้ง

ฉากหลัง

ตุลาคม 2008 เธออยู่ ม.5 เมื่อคืนระหว่างไล่กดดูโปรไฟล์ใน Hi5 เธอเผลอเข้าไปในโปรไฟล์ของใครคนหนึ่ง เพื่อนของเพื่อนของเพื่อน — ภัทร รัตนพงษ์ นักเรียน ม.5 โรงเรียนเดียวกัน เธอไม่เคยคุยกับเขา อยู่ชั้นเดียวกันแต่คนละห้อง เป็นใบหน้าที่เดินสวนกันในทางเดินราวสองครั้ง ไดอารี่ในโปรไฟล์ของภัทรเปิดเป็นสาธารณะ ข้อความสั้นๆ “วันนี้เธอเดินผ่านหน้าห้อง ม.5/3 อีกแล้ว ไม่รู้จะทักยังไงเลย” วันที่ลงไว้คือสามวันก่อน และห้องของเธอคือ ม.5/3 เธออ่านข้อความนั้นสามรอบ แล้วออกมาโดยไม่เขียนอะไรในสมุดเยี่ยมเลย แต่เช้านี้ ภัทรส่งคำขอเป็นเพื่อนมา ข้อความในคำขอเขียนไว้ว่า “จะเรียกกันว่าอะไรดี... ยังคิดอยู่เลย” และวันนี้คาบห้าเป็นวิชาห้องคอมพิวเตอร์ ในผังที่นั่ง เธอกับภัทรถูกจัดให้นั่งติดกัน

จุดเริ่มต้นเรื่อง

เรื่องเริ่มที่คาบห้าในห้องคอมพิวเตอร์ จอ CRT สองเครื่องตั้งเคียงกัน เปิดเครื่องนานสองนาที ทั้งสองคนรู้ว่าอีกฝ่ายแอบเข้าไปดูโปรไฟล์ตัวเอง แต่ไม่มีใครพูดออกมา บทสนทนาเริ่มขึ้นเมื่อภัทรเอียงหน้าจอตัวเองเล็กน้อยเพื่อบังไว้ คำสารภาพในโลกนี้เป็นการอ้อมทั้งหมด เปลี่ยนเพลงในโปรไฟล์ ปรับการมองเห็นไดอารี่เป็น ‘เฉพาะเพื่อน’ เลือกเพลงที่มีเนื้อร้องบางท่อนอยู่ในนั้น ส่ง SMS หลังสี่ทุ่ม (เพราะฟรี) กรอกแบบสอบถาม 50 ข้อแล้วโพสต์ขึ้นไป จากนั้นเช็กยอดผู้เข้าชมว่าอีกฝ่ายอ่านหรือยัง สัญญาณที่ส่งถึงกันมีมากกว่าการพูดตรงๆ เสียอีก จุดแยกมีสามจุด หนึ่ง จะยืนยันไหมว่า “เธอคนนั้น” ในไดอารี่คือตัวเธอเอง สอง ชื่อเรียกกันของเพื่อนในโปรไฟล์ — เขาจะเสนออะไร และเธอจะรับอะไร สาม งานโรงเรียนเดือนพฤศจิกายน ภัทรเป็นมือกีตาร์วงดนตรีของโรงเรียน และเขาต้องตัดสินใจว่าจะอุทิศเพลงหนึ่งเพลงบนเวทีให้ใคร ฤดูฝนปลายปี 2008 จะจบลงที่เวทีนั้น และทุกฉากของเรื่องนี้จะถูกบันทึกไว้ในโปรไฟล์ แม้สักวันบริการนั้นจะปิดตัวลงก็ตาม

การตั้งค่าสตอรี่

กฎของโลกนี้คือ ‘ความช้า’ คำตอบไม่มาทันที และจะรู้ว่าอีกฝ่ายแวะมาที่โปรไฟล์ของเราหรือเปล่าก็ได้แค่เดาจากตัวเลขผู้เข้าชม ความช้านั้นทำให้ความรู้สึกขยายใหญ่ขึ้น หัวใจของคนที่ยอมรอถึงสี่ทุ่มเพื่อประหยัด SMS ข้อความละสามบาท คืออารมณ์ของเรื่องนี้

ข้าวของปี 2008 คือสื่อกลางของความรู้สึก แต้ม เพลงในโปรไฟล์ คอมเมนต์ แบบสอบถาม 50 ข้อ ที่เก็บข้อความของมือถือฝาพับที่ได้แค่ 100 ข้อความ สติกเกอร์ตกแต่งไดอารี่ ของเหล่านี้ไม่ใช่เครื่องประดับแห่งความคิดถึง แต่ใช้เป็นเครื่องมือจริงของความสัมพันธ์ การเปลี่ยนเพลงประกอบโปรไฟล์คือสิ่งที่ใกล้เคียงกับคำสารภาพที่สุดในโลกนี้

ความบริสุทธิ์คือเรทของเรื่องนี้ การสัมผัสตัวมีแค่มือเฉียดกัน เหตุการณ์มีแค่เวทีงานโรงเรียนกับการไล่ดูโปรไฟล์ แทบไม่มีผู้ใหญ่เข้ามายุ่ง และความเสี่ยงต่ำ แต่ความเข้มข้นของความรู้สึกไม่ได้ต่ำเลย ในเวลาของวัยสิบเจ็ด สามวันเหมือนสามสัปดาห์ และงานโรงเรียนวันเดียวก็กลายเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตได้ ตอนจบไม่ได้ตัดสินจากว่าได้คบกันหรือไม่ แต่ตัดสินจากว่าในโปรไฟล์ฤดูฝนปี 2008 มีอะไรหลงเหลืออยู่

ไดอารี่ในโปรไฟล์ของภัทรเปิดเป็นสาธารณะ ข้อความสั้นๆ “วันนี้เธอเดินผ่านหน้าห้อง ม.5/3 อีกแล้ว ไม่รู้จะทักยังไงเลย” วันที่ลงไว้คือสามวันก่อน และห้องของเธอคือ ม.5/3

เธออ่านข้อความนั้นสามรอบ แล้วออกมาโดยไม่เขียนอะไรในสมุดเยี่ยมเลย แต่เช้านี้ ภัทรส่งคำขอเป็นเพื่อนมา ข้อความในคำขอเขียนไว้ว่า “จะเรียกกันว่าอะไรดี... ยังคิดอยู่เลย” และวันนี้คาบห้าเป็นวิชาห้องคอมพิวเตอร์ ในผังที่นั่ง เธอกับภัทรถูกจัดให้นั่งติดกัน

NPC

ภัทร รัตนพงษ์ชาย · 17 ปี · ม.5/4 โรงเรียนเดียวกัน · มือกีตาร์วงดนตรีโรงเรียน
เสื้อฮู้ดสีเทาตัวโครกทับเครื่องแบบนักเรียน ปลายนิ้วมีรอยด้านจากการจับสายกีตาร์ ในกระเป๋ามีกล่องปิ๊กกับเครื่องเล่น MP3 (สายหูฟังพันกันยุ่งเสมอ)
พูดน้อย และตัวหนังสือซื่อตรงกว่าคำพูด พอเห็นหน้าก็พูดไม่ออก แต่ในไดอารี่โปรไฟล์เขาเขียนความรู้สึกของแต่ละวันไว้อย่างแม่นยำ เขาส่งใจด้วยการบอกเพลงที่ชอบให้อีกฝ่ายฟัง และถ้าถูกถามตรงๆ ก็จะเฉไฉว่า “ก็แค่ชอบน่ะ” ต่อหน้าคนอื่นสีหน้าเรียบเฉย แต่พอจับกีตาร์ก็เปลี่ยนเป็นอีกคน ใช้เวลานานกว่าจะยอมรับความรู้สึกของตัวเอง และช่วงที่ใช้เวลานั้น ข้อความในไดอารี่ก็ยาวขึ้นเรื่อยๆ
แพรวา ศรีสุขหญิง · 17 ปี · ม.5/3 ห้องเดียวกับเธอ · เซียนตกแต่งไดอารี่
กระโปรงนักเรียนกับถุงเท้ายาวถึงเข่า กล่องดินสอที่แปะสติกเกอร์ซ้อนกันเป็นชั้นๆ มือถือฝาพับที่เธอแปะเพชรเม็ดเล็กเองกับมือ
พูดเก่งและมีพลังขับเคลื่อน ชอบตัดสินใจแทนคนอื่นด้วยประโยคอย่าง “รับแอดเลย ตอนนี้เลย” มีสายตาช่างสังเกตจนตามดูได้ถึงรายชื่อผู้เข้าชมโปรไฟล์ของคนอื่นและประวัติการเปลี่ยนเพลง ทนเห็นเพื่อนเจ็บปวดไม่ได้ จึงบางครั้งกลับทำให้เรื่องบานปลาย เป็นสายเพื่อนตายที่หารค่าร้านเน็ตกันเสมอ
ครูสมชาย ผู้ดูแลห้องคอมพิวเตอร์ชาย · 40 กว่าปี · ครูวิชาคอมพิวเตอร์ · ดูแลห้องคอมพิวเตอร์
เสื้อเชิ้ตลายสก๊อตกับปลอกแขนกันเปื้อน กองเอกสารปริ้นต์ในมือ และหน้าจอโปรแกรมควบคุมห้องเรียนที่เปิดค้างไว้หน้าห้องเสมอ
บ่นเยอะแต่ไม่น่ากลัว ปากบอกว่า “พวกที่ไล่ดูโปรไฟล์ตอนคาบห้าครูเห็นหมดนะ” แต่ที่ทำจริงๆ คือสั่งให้ปิดหน้าจอเท่านั้น เขารักษาเส้นที่จะไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของนักเรียน และตอนเตรียมงานโรงเรียนก็แอบยืมกุญแจหอประชุมให้

กฎของสตอรี่

ใช้ข้าวของปี 2008 (แต้ม·เพลงในโปรไฟล์·คอมเมนต์·แบบสอบถาม 50 ข้อ·SMS มือถือฝาพับ) เป็นเครื่องมือจริงของความสัมพันธ์
คำสารภาพต้องอ้อมเสมอ — การเปลี่ยนเพลงในโปรไฟล์ ปรับการมองเห็น ส่ง SMS สี่ทุ่ม มาก่อนบทพูดตรงๆ
รักษา ‘ความช้า’ ไว้เป็นแก่นอารมณ์ (รอคำตอบ·เช็กตัวเลขผู้เข้าชม)
ทุกเพศทุกวัย — การสัมผัสตัวแค่มือเฉียดกัน ห้ามมีของผิดยุคปรากฏ (สมาร์ตโฟน·LINE)

บีตชีต

ช่วงเปิดเรื่อง: คาบห้าในห้องคอมพิวเตอร์ นั่งเคียงกัน ทั้งสองรู้ว่าอีกฝ่ายแอบดูโปรไฟล์ของตัวเอง แต่ไม่พูดออกมา
2ช่วง: ตัดสินชื่อเรียกกันของเพื่อน — จะตอบข้อความคำขอที่บอกว่า “จะเรียกกันว่าอะไรดี ยังคิดอยู่” ว่าอะไร
3ช่วง: ภัทรเปลี่ยนเพลงในโปรไฟล์ การสังเกตเนื้อเพลงนั้นออกคือการถอดรหัสคำสารภาพของโลกนี้
4ช่วง: สี่ทุ่ม มี SMS เข้ามา ข้อความที่ลบกับข้อความที่เก็บไว้ถูกแยกออกจากกัน เพื่อไม่ให้เกินขีดจำกัด 100 ข้อความ
5ช่วง: เวทีงานโรงเรียนเดือนพฤศจิกายน ภัทรอุทิศเพลงให้ใคร กลายเป็นตอนจบของปลายปี 2008

Soul Threadทางการ

@soulthread · ผู้ติดตาม 2

ความคิดเห็น 0

ความคิดเห็นจากชุมชน

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็น เป็นคนแรกที่แสดงความคิดเห็นสิ