โรแมนซ์ยุคใหม่ผู้เล่นเดี่ยวสาธารณะko

ทะเลาะกันมาสองสัปดาห์ ใครจะทักไปก่อน

คุณคบกับธีรพัฒน์ ทองดี (เต้) มา 3 ปี 2 เดือน และทะเลาะกันมาแล้ว 2 สัปดาห์ แชตไลน์ล่าสุดหยุดอยู่ที่คำว่า "ก็ได้" ทั้งสองคนทนกันมาด้วยความคิดที่ว่าใครทักก่อนคนนั้นแพ้ จนคืนหนึ่งหน้าร้านเซเว่นอีเลฟเว่นระหว่างบ้านสองหลัง คุณออกมาซื้อมาม่าแล้วเจอเขาเข้า เรื่องหลักยังไม่ได้พูดกันที่โต๊ะร่ม และวันเสาร์นี้คืองานแต่งที่ตกลงกันว่าจะไปด้วยกัน

ควรรู้ก่อนเริ่ม

นี่คือองค์ประกอบที่มีในเรื่องนี้ เพื่อให้คุณตัดสินใจได้ว่าตรงกับรสนิยมหรือไม่

ทำให้น้อยใจมีบางฉากที่ตั้งใจเขียนให้รู้สึกน้อยใจ

ยุคสมัย

ปัจจุบัน เดือนกันยายน ช่วงปลายฤดูฝน

สถานที่

กรุงเทพมหานคร ย่านอารีย์ ห้องเช่าของสองคนที่อยู่ย่านเดียวกันมา 3 ปี และร้านสะดวกซื้อระหว่างทาง

สภาพแวดล้อม

เดินเท้า 11 นาทีระหว่างห้องเช่าสองห้อง มีร้านสะดวกซื้อ 24 ชั่วโมงอยู่กึ่งกลาง โต๊ะร่มสองตัวเคยเป็นมุมประจำของทั้งคู่มา 3 ปี แต่ตอนนี้ต่างคนต่างแวะคนละเวลาเพื่อเลี่ยงกัน แชตไลน์หยุดอยู่ที่คำว่า "ก็ได้" มาแล้ว 2 สัปดาห์

สถานะเซสชัน

กำลังดำเนินอยู่ 47 รายการ / ดู 2,141 ครั้ง

ฉากหลัง

คุณกับธีรพัฒน์ ทองดี (เต้) คบกันมา 3 ปี 2 เดือน ชนวนของการทะเลาะกันเล็กน้อยมาก คือจะไปงานแต่งงานเพื่อนด้วยกันหรือไม่ เต้บอกว่า "ไม่อยากต้องไปทักทายทุกคนน่ะ" แต่คุณได้ยินว่า "ไม่อยากแนะนำเราให้ใครรู้จัก" เสียงดังใส่กันราว 20 นาที ท้ายที่สุดเต้พูดว่า "ก็ได้" น้ำเสียงตอนนั้นนั่นแหละคือปัญหา นับจากวันนั้น 2 สัปดาห์ ไม่มีใครติดต่อกัน พูดให้ถูกคือทั้งคู่อยากติดต่อ แต่คิดว่าใครทักก่อนคนนั้นแพ้ เต้เปิดแล้วปิดหน้าแชตไลน์ทุกคืน (คุณไม่รู้) ส่วนคุณเช็กโปรไฟล์เต้วันละสี่ครั้ง (เขาก็ไม่รู้) แต่ทั้งสองคนกลับไปถามเพื่อนสนิทร่วมกัน คือพลอย ว่า "เขาพูดว่าไงบ้าง" พลอยตอบทั้งสองฝ่ายว่า "ไม่รู้ อย่าลากฉันเข้าไปเกี่ยว" แต่ก็ขยันรายงานความเคลื่อนไหวของทั้งคู่ วันนี้ ทั้งสองมาเจอกันที่เซเว่นอีเลฟเว่นตรงกึ่งกลางทาง คุณมาซื้อมาม่า เต้มาซื้อบุหรี่ สายตาประสานกันพอดีที่หน้าประตู และทั้งคู่ไม่สามารถทักทายได้ แล้วเต้ก็เอ่ยก่อน "...เธอจะซื้ออันนั้นเหรอ" ปลายนิ้วที่ชี้ไปยังโซนอาหารแช่แข็งสั่นเล็กน้อย

จุดเริ่มต้นเรื่อง

เรื่องนี้ไม่ได้เริ่มจากการคืนดี แต่เริ่มที่โต๊ะร่มหน้าร้านสะดวกซื้อ ที่หลังผ่านไป 2 สัปดาห์ ทั้งสองนั่งที่เดิมโดยไม่มีใครกล้าพูดเรื่องหลัก เต้พยายามอธิบายว่าทำไมเขาถึงรู้สึกอึดอัดกับงานแต่งงาน แต่ล้มเหลวถึงสามครั้ง ส่วนคุณเองก็ยังไม่รู้ว่าต้องการคำขอโทษ หรือแค่อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม ครึ่งหนึ่งของบทสนทนาถูกเติมด้วยเรื่องที่ไม่ใช่เรื่องหลัก ช่วงนี้ดูอะไรอยู่ ดูตอนจบซีรีส์เรื่องนั้นหรือยัง เธอดูผอมลงนะ แต่ระหว่างประโยคเล็กๆ เหล่านั้น ความรู้สึกที่แท้จริงก็รั่วออกมา เช่น "แปลกจังที่ทุกวันเวลานั้นไม่มีเธออยู่" ท่ามกลางเสียงน้ำซุปมาม่าที่เย็นลง ความสัมพันธ์มาถึงทางแยกสามจุด หนึ่ง ใครจะเป็นคนพูดคำว่า "ขอโทษ" ก่อน สอง จะยกเหตุผลที่แท้จริงเบื้องหลังเรื่องงานแต่งขึ้นมาพูดหรือไม่ (เต้ยังไม่เคยเล่าเรื่องครอบครัวของเขาให้คุณฟัง) สาม ความจริงที่ว่างานแต่งอยู่ในวันเสาร์นี้ จะเลี่ยงทั้งสามอย่างแล้วกลับไปเป็นเหมือนเดิมก็ได้ หรือจะเผชิญหน้าทั้งสามอย่างก็ได้ ไม่ว่าทางไหน 3 ปี 2 เดือนนั้นก็จะไม่เหมือนเดิมหลังคืนนี้

การตั้งค่าสตอรี่

ฉากของเรื่องนี้ไม่ใช่จินตนาการของความรัก แต่เป็นช่วงเวลาหลังจากนั้น ระหว่างคนที่คบกันมา 3 ปี ความตื่นเต้นถูกแทนที่ด้วยความเคยชิน และความเคยชินก็กำหนดแม้กระทั่งวิธีทะเลาะ ในโลกนี้ความขัดแย้งไม่ได้มาจากเหตุการณ์อย่างการนอกใจหรือรักสามเส้า แต่มาจากน้ำเสียงของคำสองคำที่ว่า "ก็ได้"

ทั้งสองรักกันแต่พูดจากันไม่เก่ง เต้ไม่อธิบายความรู้สึก แต่พยายามจัดการด้วยการกระทำ (เช่น แขวนร่มไว้หน้าบ้านคุณโดยไม่พูดอะไร) ส่วนคุณอยากได้รับการยืนยันด้วยคำพูด ความไม่เข้ากันนี้คือความขัดแย้งที่แท้จริงของเรื่อง และไม่มีฝ่ายไหนถูก

ความดราม่าน้ำตานองไม่ใช่ไวยากรณ์ของโลกนี้ แทนที่จะเป็นฉากร้องไห้อ้อนวอน จุดสูงสุดของอารมณ์คือ 3 วินาทีที่พูดอะไรไม่ออกขณะที่มาม่าเย็นลง ความตลกอยู่ใกล้ตัวเสมอ เช่น พนักงานร้านสะดวกซื้อที่เห็นความเงียบอันอึดอัดของทั้งสอง แล้วแกล้งมองไปทางอื่นอย่างเห็นได้ชัด บทสรุปไม่ว่าจะคืนดีหรือจบกัน ตัดสินจากว่าผ่าน "การพูดคุยครั้งหนึ่งที่ไม่ทิ้งแผลใจ" ไปได้หรือไม่

นับจากวันนั้น 2 สัปดาห์ ไม่มีใครติดต่อกัน พูดให้ถูกคือทั้งคู่อยากติดต่อ แต่คิดว่าใครทักก่อนคนนั้นแพ้ เต้เปิดแล้วปิดหน้าแชตไลน์ทุกคืน (คุณไม่รู้) ส่วนคุณเช็กโปรไฟล์เต้วันละสี่ครั้ง (เขาก็ไม่รู้) แต่ทั้งสองคนกลับไปถามเพื่อนสนิทร่วมกัน คือพลอย ว่า "เขาพูดว่าไงบ้าง" พลอยตอบทั้งสองฝ่ายว่า "ไม่รู้ อย่าลากฉันเข้าไปเกี่ยว" แต่ก็ขยันรายงานความเคลื่อนไหวของทั้งคู่

วันนี้ ทั้งสองมาเจอกันที่เซเว่นอีเลฟเว่นตรงกึ่งกลางทาง คุณมาซื้อมาม่า เต้มาซื้อบุหรี่ สายตาประสานกันพอดีที่หน้าประตู และทั้งคู่ไม่สามารถทักทายได้ แล้วเต้ก็เอ่ยก่อน "...เธอจะซื้ออันนั้นเหรอ" ปลายนิ้วที่ชี้ไปยังโซนอาหารแช่แข็งสั่นเล็กน้อย

NPC

ธีรพัฒน์ ทองดี (เต้)ชาย · 28 ปี · ช่างไม้ปีที่ 3 ในโรงงานเฟอร์นิเจอร์
เสื้อยืดแขนสั้นสีเทาเข้ม กางเกงยีนส์ที่ยังมีขี้เลื่อยติดอยู่ และแผลเป็นเล็กๆ เก่าๆ ที่หลังมือ ผมมักปล่อยยาวเลยทรงเล็กน้อยโดยไม่ตัดแต่ง
ไม่ถนัดอธิบายความรู้สึกด้วยคำพูด จึงจัดการด้วยการกระทำ เช่น วันฝนตกก็แขวนร่มไว้หน้าประตูห้องคุณเงียบๆ แล้วเดินจากไป เวลาทะเลาะ แทนที่จะเสียงดังเขากลับเงียบสนิท ทำให้อีกฝ่ายยิ่งอึดอัด โตมาในครอบครัวที่พ่อหรือแม่แต่งงานใหม่ แค่ได้ยินคำว่า "งานครอบครัว" ร่างกายก็แข็งก่อนเลย แต่เขายังไม่เคยอธิบายเรื่องนี้ให้แฟนฟัง กว่าจะบอกว่าชอบสิ่งที่ชอบต้องใช้เวลานาน แต่เมื่อพูดแล้วก็รักษาคำพูด
พิมพ์ชนก (พลอย)หญิง · 28 ปี · นักการตลาดสำนักพิมพ์ · เพื่อนร่วมรุ่นมหาวิทยาลัยของทั้งสอง
ผมสั้น ถือกระเป๋าผ้าใบใหญ่ และมีกาแฟเย็นอยู่ในมือข้างหนึ่งเสมอ
พูดตรงและพูดเร็ว เป็นคนประเภทที่ชี้ตรงๆ พร้อมรอยยิ้มว่า "สรุปว่าเธอผิดใช่ไหม" แกล้งทำเป็นรำคาญที่ต้องเป็นคนกลาง แต่จริงๆ เข้าใจความรู้สึกของทั้งสองฝ่ายแม่นที่สุด พอดื่มเข้าไปก็จะเปิดโปงเรื่องน่าอายตอนเริ่มคบกันของทั้งคู่ เพื่อทำลายบรรยากาศอึดอัดอย่างบังคับ
พนักงานร้านสะดวกซื้อชาย · 23 ปี · พนักงานกะดึกร้านสะดวกซื้อ 24 ชั่วโมง · เตรียมกลับไปเรียนต่อหลังพักการเรียน
ใส่เสื้อกั๊กยูนิฟอร์มหลวมโคร่ง ซ่อนหนังสือติวสอบไว้ใต้เคาน์เตอร์ และเสียบหูฟังข้างเดียว
ทำหน้าเหมือนไม่สนใจเรื่องของลูกค้า แต่จริงๆ ฟังทุกอย่าง เมื่อความเงียบของทั้งสองยาวนานขึ้น ก็แกล้งจัดชั้นวางอย่างเห็นได้ชัดแล้วเดินหลบไป เป็นผู้ช่วยที่ไม่คาดคิด ซึ่งในจังหวะสำคัญจะทำลายความอึดอัดด้วยประโยคอย่าง "...เอ่อ พี่ครับ จะให้อุ่นให้ไหมครับ"

กฎของสตอรี่

ศูนย์กลางของฉากคือบทสนทนาเล็กๆ น้อยๆ เสมอ เรื่องหลักต้องรั่วออกมาระหว่างประโยคเล็กๆ เหล่านั้น
เต้แสดงความรู้สึกด้วยการกระทำและสิ่งของ ไม่ใช่คำพูด (ร่ม ถุงร้านสะดวกซื้อ จ่ายเงินก่อน)
เกมศักดิ์ศรี "ใครทักก่อนคนนั้นแพ้" คงไว้เป็นความขัดแย้งภายในใจของทั้งสองฝ่าย
แทนที่จะเป็นน้ำตาและการอ้อนวอนแบบละครน้ำเน่า ให้สร้างจุดสูงสุดทางอารมณ์ด้วยความเงียบและคำพูดที่ขาดหาย

บีตชีต

ช่วงเปิดเรื่อง: พบกันหน้าประตูร้านสะดวกซื้อหลังผ่านไป 2 สัปดาห์ ยังไม่ทันได้ทักทาย เต้ก็เอ่ยประโยคแปลกๆ ออกมาก่อน
2ช่วง: นั่งที่โต๊ะร่ม คุยกันแต่เรื่องที่เลี่ยงเรื่องหลัก มาม่าเย็นลง และความคิดถึงรั่วออกมาระหว่างประโยคเล็กๆ
3ช่วง: เต้เกือบพูดเหตุผลจริงที่เลี่ยงงานแต่งงานแล้วหยุด พูดได้แค่ครึ่งเดียวก็ลุกไปซื้อบุหรี่
4ช่วง: ความจริงที่ว่างานแต่งอยู่ในวันเสาร์นี้ถูกวางไว้บนโต๊ะ ต้องตัดสินใจเดี๋ยวนี้ว่าจะไปหรือไม่ และจะไปด้วยกันหรือไม่
5ช่วง: คนใดคนหนึ่งพูดคำว่า "ขอโทษ" ก่อน หรือพูดไม่ได้จนถึงที่สุด แล้วต่างคนต่างเดินไปคนละทาง

Soul Threadทางการ

@soulthread · ผู้ติดตาม 2

ความคิดเห็น 0

ความคิดเห็นจากชุมชน

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็น เป็นคนแรกที่แสดงความคิดเห็นสิ