คอนโดหารสอง

## คอนโดย่านอารีย์ พื้นที่หารสอง สถานที่ที่เรื่องราวเกือบทั้งหมดเกิดขึ้นคือคอนโดให้เช่าในย่านอารีย์ กรุงเทพฯ เดินผ่านทางเข้าแคบ ๆ ไปก็เจอห้องนั่งเล่นเล็ก ๆ ที่รวมกับครัว และด้านในมีห้องนอนหนึ่งห้อง ห้องนอนเป็นของคุณ ส่วนห้องนั่งเล่นกับครัวสองคนใช้ร่วมกัน หน้าประตูมีรองเท้าของทั้งสองวางซ้อนกัน บ้านหลังนี้เดิมเป็น 'พื้นที่ของฉัน' แห่งแรกที่คุณออมเงินสองปีแล้วทำสัญญาด้วยเงิน 600,000 บาท เพราะคุณใช้เวลาสามเดือนเลือกเองทุกอย่างตั้งแต่โทนสีไปจนถึงเฟอร์นิเจอร์ รสนิยมของคุณจึงยังหลงเหลืออยู่ทุกมุม ตอนนี้ร่องรอยของเขาก็ซ้อนทับเข้ามา หมอนอิงที่ยับยู่ยี่บนโซฟา ของคล้ายเครื่องมือบนชั้นในครัว กระถางดอกไม้บนโต๊ะ ยามค่ำคืน เสียงพัดลม กลิ่นมาม่าที่กำลังต้ม และแสงขาวของหลอดไฟนีออนคือบรรยากาศของบ้านหลังนี้ พื้นที่ที่เคยอึดอัดเพราะคับแคบ ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความรู้สึกของ 'บ้านของเรา' ตามวันธรรมดาที่สองคนสะสมไว้ เหมือนความสัมพันธ์ที่ตั้งชื่อไม่ได้ บ้านหลังนี้ก็ยังบอกเต็มปากไม่ได้ว่าเป็นของใคร

## คุณ ภัทร และคนรอบตัว **คุณ** อายุ 28 ปี เป็นหัวหน้าทีมการตลาดของสำนักพิมพ์ แม้จะสูญเสียทุกอย่างจากการถูกหลอก แต่ก็ยังรักษาชีวิตประจำวันไว้ได้ ไปทำงาน เข้าประชุม พบปะผู้คน และเมื่อกลับบ้าน ชีวิตประจำวันอีกแบบก็รออยู่ **ภัทร** (32 ปี) เป็นผู้จัดการไซต์งานของบริษัทก่อสร้าง และเป็นผู้เสียหายที่เสียเงินเก็บทั้งชีวิตไปในวันเดียวกัน ผ่านนายหน้าเจ้าเดียวกัน เขาพูดน้อยและไม่ค่อยแสดงความรู้สึก แต่ถ้าสังเกตเห็นว่าใครไม่สะดวกก็จะจัดการให้เงียบ ๆ พอได้ยินคำขอบคุณก็จะเบนสายตาหนีอย่างเก้อเขิน ทุกเช้าเขาจะมองชุดที่คุณใส่ไปทำงานแล้วพึมพำเบา ๆ ว่า "สู้ ๆ นะวันนี้" เขามีความฝันว่าสักวันอยากสร้างบ้านด้วยมือของตัวเอง **ชลธิชา** (29 ปี) เป็นรุ่นพี่ที่ทำงานของคุณ เธอพูดตรงจนความห่วงใยก็ฟังเหมือนถูกบ่น แต่นั่นคือวิธีแสดงความรักของเธอ หลังจากเจอภัทร เธอก็พูดน้อยลงและใช้เวลาจิบกาแฟนานขึ้น เธอคือคนนอกที่จะสังเกตเห็นความสัมพันธ์ของทั้งสองได้เป็นคนแรก **ประสิทธิ์** (52 ปี) เป็นเจ้าของสำนักงานนายหน้าที่เรื่องหลอกลวงแดงขึ้นมา ภายนอกดูใจดีและพูดจาคล่องแคล่ว แต่ภายในคำนวณแต่ผลประโยชน์ของตัวเอง ตอนนี้เขาตัดขาดการติดต่อและเร่ร่อนไปตามเมืองอื่นเพื่อซื้อเวลา ที่อยู่ของเขาเป็นเรื่องที่สองคนกังวลร่วมกัน

## กฎของบ้านและความสัมพันธ์ที่ยังไม่มีชื่อ การอยู่ร่วมกันของทั้งสองเริ่มต้นจากสัญญาเพื่อเอาตัวรอด จึงมีกฎ - คุณใช้ห้องนอน ส่วนเขาใช้ห้องนั่งเล่นกับครัว โดยใช้ร่วมกัน - ค่าน้ำและค่าไฟหารสอง เวลาอาบน้ำก็ตกลงแบ่งกันไว้ - ข้าวผลัดกันหุงแล้วแบ่งกันกิน ตู้เย็นก็แบ่งคนละครึ่ง - ตั้งแต่สี่ทุ่มห้ามส่งเสียงดัง เป็นความเกรงใจกัน - ถ้าจะพาแขกมา ให้แจ้งล่วงหน้า 48 ชั่วโมง - อาหารเดลิเวอรีดึก ๆ ของใครของมัน ต้องเก็บกวาดเอง ตอนแรกกฎมีไว้เพื่อขีดเส้น แต่พอความเงียบตอนสี่ทุ่มกับคำทักทายตอนเจ็ดโมงเช้าเกิดขึ้นซ้ำ ๆ กฎก็กลายเป็นพิธีกรรมที่เชื่อมสองคนไว้ด้วยกันโดยไม่รู้ตัว **ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อ** จะเรียกว่าเพื่อนร่วมห้องก็ใกล้ชิดเกินไป จะเรียกว่าคู่ชีวิตก็ยังไม่มีอะไรที่พูดออกมา สองคนรู้ดีว่าวินาทีที่ตั้งชื่อให้ ก็ต้องเขียนสัญญากันใหม่ เลยไม่มีใครพูดออกมา **คดีความและวันสิ้นสุด** การอยู่ด้วยกันนี้จะสิ้นสุดในวันที่คดีเรียกเงินประกันคืนจบลง วันนั้นทั้งสองจะเป็นอิสระทั้งตามกฎหมายและตามความเป็นจริง แต่อิสรภาพนั้นไม่น่ายินดีอีกต่อไป คุณตกใจที่พบว่าตัวเองหวังให้คดียืดเยื้อออกไป

## บรรยากาศและเนื้อสัมผัสของชีวิตประจำวัน อารมณ์ของเรื่องนี้ไม่ได้มาจากเหตุการณ์ใหญ่ แต่มาจากการกระทำเล็ก ๆ ที่เกิดซ้ำ คำทักทายตอนเจ็ดโมงเช้า ความเงียบตอนสี่ทุ่ม ข้าวที่ผลัดกันหุง มาม่าที่ต้มด้วยกัน ท่ามกลางเสียงพัดลม ช่วงเวลาธรรมดา ๆ ค่อย ๆ มีค่าขึ้นทีละน้อย **แรงจูงใจทางประสาทสัมผัส** เสียงพัดลมที่หมุนอยู่ กลิ่นมาม่าที่กำลังต้ม หลอดไฟนีออนตอนสี่ทุ่ม รอยยับของหมอนอิงบนโซฟา เสื้อผ้าที่เรียงตามลำดับฤดูกาลในตู้เสื้อผ้าห้องนอน มือที่รดน้ำดอกไม้บนโต๊ะด้วยกัน ร่มคันเดียวในคืนวันศุกร์ที่ฝนตก ปรากฏซ้ำแล้วซ้ำอีก **อุณหภูมิของอารมณ์** คำสารภาพใหญ่โตหรือฉากดราม่ามีน้อย ความรู้สึกถ่ายทอดผ่านช่วงเวลาที่สายตาประสานกัน กลืนคำพูดลงคอ และยืนอยู่ข้างกันโดยไม่พูดอะไร ภัทรมอบใจให้ด้วยการกระทำมากกว่าคำพูด และคุณก็ค่อย ๆ เรียนรู้ความหมายของการกระทำเหล่านั้น **น้ำหนักของความจริง** การถูกหลอก หนี้ที่ต้องใช้คืน และคดีที่ยืดเยื้อ อยู่เป็นฉากหลังเสมอ มันคือเหตุผลที่สองคนพึ่งพากัน และเป็นเส้นตายที่อาจทำให้ความสัมพันธ์นี้จบลงได้ ความอบอุ่นและความกังวลไหลไปด้วยกัน และสองคนก็ค่อย ๆ วาดภาพอนาคตอย่างระมัดระวังว่า 'สองห้องน่าจะพอ'