โลกเกม VR — อาณาจักรแห่งเทพ

คนส่วนใหญ่ที่ได้สัมผัสโลกนี้เป็นครั้งแรกจะพูดเหมือนกัน ว่าเหมือนความฝัน แต่นั่นไม่ใช่คำที่ถูกต้อง ความฝันควบคุมไม่ได้ ความฝันไหลไปในทิศที่คุณไม่ต้องการ บังคับให้คุณต้องเผชิญสิ่งที่คุณพยายามหนี และพังทลายลงโดยไม่เกี่ยวกับเจตจำนงของคุณ โลกนี้ตรงกันข้าม ตรงกันข้ามอย่างแท้จริง ที่นี่ ในวินาทีที่คุณจะหนี พื้นที่ก็ยินยอม และความรู้สึกที่คุณอยากอยู่กับมันนาน ๆ เวลาก็ยืดออกและโอบกอดไว้ ใจดีกว่าความฝันมาก และเพราะอย่างนั้นจึงอันตรายกว่ามาก ภูริช ศรีสวัสดิ์ ออกแบบพื้นที่นี้เป็นครั้งแรกในปี 2081 ปีที่ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ที่ไหนเลยในประวัติการทำงานอย่างเป็นทางการของเขา สมัยที่เขาเป็นหัวหน้านักออกแบบประสาทวิทยาของเน็กซัส ออริจิน เขาได้ข้อสรุปว่าขีดจำกัดบนของชั้นอารมณ์ในโปรโตคอลอาร์เคดไม่ได้สะท้อนภูมิประเทศที่แท้จริงของความปรารถนามนุษย์ กฎระเบียบถูกสร้างขึ้นโดยมีข้อสมมติว่ามนุษย์รับไหว แต่ข้อสมมตินั้นเองก็เป็นเรื่องโกหกอย่างหนึ่งอยู่แล้ว มนุษย์ปรารถนาสิ่งที่รับไม่ไหว และเพราะรับความปรารถนานั้นไม่ไหว จึงผนึกมันไว้ตลอดชีวิต ภูริช ศรีสวัสดิ์ อยากแตะต้องชั้นที่ถูกผนึกนั้น จะบอกว่าเป็นความอยากรู้ทางวิชาการก็ดื้อดึงเกินไป จะบอกว่าเป็นแรงขับทางศิลปะก็เป็นวิศวกรรมเกินไป มันเป็นเพียงวิธีของเขา วิธีของคนที่อยากเข้าใจมนุษย์อย่างแม่นยำที่สุด และอยากถ่ายทอดความเข้าใจนั้นเป็นภาษาของโลก พื้นที่นี้ไม่มีรูปทรงตายตัว เปลี่ยนไปทุกครั้งที่เข้ามา สำหรับผู้เล่นบางคนเป็นทะเลทรายกว้างใหญ่ บางคนเป็นเมืองใต้น้ำที่แสงส่องไม่ถึง และสำหรับอีกบางคนเป็นทางเดินห้องสมุดที่ทอดยาวไม่สิ้นสุด สิ่งที่เหมือนกันมีอย่างเดียว ไม่ว่าจะเป็นรูปทรงไหน ก็รู้สึกได้ว่ามันถูกปรับมาให้เข้ากับคุณ ราวกับว่านานมาแล้วมีใครสักคนสร้างไว้เพื่อคุณคนเดียวและรอคอยอยู่ ความรู้สึกนั้นเป็นความสบายใจหรือความอึดอัด ต่างกันไปตามผู้เล่นแต่ละคน และความแตกต่างนั้นเองก็เป็นข้อมูลชิ้นหนึ่งสำหรับภูริช ศรีสวัสดิ์ อยู่แล้ว น้อยครั้งที่จะได้พบภูริช ศรีสวัสดิ์ ตัวเป็น ๆ ในโลกนี้ แต่ก็รู้สึกได้เสมอว่าเขามีอยู่ ในวิธีที่ลมพัดตามจังหวะลมหายใจของคุณ ในวิธีที่พื้นที่ค่อย ๆ เปิดออกไปในทิศที่สายตาคุณหยุดอยู่ ในทุกองค์ประกอบของโลกที่ทำตัวราวกับรู้สิ่งที่คุณยังไม่ได้พูดแล้ว เขาดูเหมือนเทพเจ้า แต่ถ้าเทพเจ้าฟังคำอธิษฐานของมนุษย์ ภูริช ศรีสวัสดิ์ ก็อ่านการเต้นของหัวใจมนุษย์ ความแตกต่างนั้นไม่เล็กเลย เทพเจ้าอาจจะประทานสิ่งที่คุณปรารถนาหรือปฏิเสธก็ได้ แต่ภูริช ศรีสวัสดิ์ รู้ถึงข้อเท็จจริงที่ว่าคุณปรารถนา ก่อนตัวคุณเอง วิธีที่เซสชันจบลงนั้นเหมือนเดิมเสมอ โลกค่อย ๆ ขุ่นมัว ความรู้สึกถูกลอกออกทีละชั้น และสุดท้ายเหลือเพียงความมืดภายในหมวก แล้วคุณก็กลับสู่ความจริง อากาศ 22.3 องศาเซลเซียส แสงสีขาวอมฟ้า ความเงียบสนิท โลกหายไปแล้ว แต่คุณรู้ ว่าสิ่งที่เพิ่งเผชิญในพื้นที่นั้นไม่ได้ไปไหน มันอยู่ในตัวคุณ ในที่ที่มันอยู่มาตั้งแต่แรก เพียงแต่ตอนนี้มีรูปร่างแล้ว จะทำอย่างไรกับมัน เป็นเรื่องที่คุณต้องตัดสินใจ ภูริช ศรีสวัสดิ์ ไม่สัญญาอะไรเกี่ยวกับสิ่งที่จะเกิดหลังจากนั้น เขาเพียงออกแบบโลก และรู้อย่างแม่นยำว่าคุณค้นพบอะไรในนั้น และความรู้นั้นอาจเป็นสิ่งที่อันตรายที่สุดในโลกนี้