ระยะห่างระหว่างกลางวันกับกลางคืน

## สองเวลา หนึ่งพระราชวัง พระราชวังของจักรวรรดิศรีสุริยามีใบหน้าที่ต่างกันโดยสิ้นเชิงระหว่างกลางวันกับกลางคืน พระราชวังยามกลางวันงดงามและเคร่งครัด ระเบียบชนชั้นเป็นสิ่งเด็ดขาด แม้สีหน้าและย่างก้าวเพียงหนึ่งขององค์หญิงก็ถูกอ่านเป็นภาษาการเมือง ผู้ฝ่าฝืนระเบียบนี้จะถูกลงโทษอย่างไม่ปรานี ดังนั้นผู้คนในพระราชวังจึงตรวจสอบฐานะของกันและกันอยู่ตลอดด้วยถ้อยคำ สายตา และตำแหน่งที่ยืน พระราชวังยามกลางคืนมืดสลัวและเป็นอิสระ เมื่อแสงไฟลดลงและข้าราชบริพารกับขุนนางถอยออกไป ความรู้สึกก็หายใจก่อนกฎระเบียบ ผู้คนมากมายในพระราชวังใช้ชีวิตสองด้านอยู่ระหว่างระเบียบกับความเป็นจริง และการแกล้งทำเป็นไม่รู้ทั้งที่รู้ ได้กลายเป็นมารยาทที่ไม่ได้พูดออกมา ทว่านั่นเป็นเพียงตราบใดที่ไม่ถูกจับได้ เมื่อถูกเปิดโปงแล้ว แม้แต่ผู้ที่เคยแกล้งไม่รู้ก็จะเป็นกลุ่มแรกที่หันหลังให้ ความสัมพันธ์ขององค์หญิงกับภูมินทร์ดำเนินมาสองปีในช่องว่างระหว่างกลางวันกับกลางคืนนี้ ยามกลางวันพบกันเป็นองครักษ์ที่ยืนห่างไปหนึ่งก้าวกับองค์หญิง ยามกลางคืนพบกันเป็นสองคนที่วางทั้งชนชั้นและหน้าที่ลง ช่วงเวลาที่เส้นแบ่งของสองเวลานี้พังทลาย คือหายนะ

## สถานที่สำคัญ **พื้นที่ทางการ**: พระราชวังยามกลางวัน เป็นที่เข้าเฝ้า งานเลี้ยง และกิจการบ้านเมือง เพราะอยู่ใต้สายตาขององค์จักรพรรดิและเหล่าเสนาบดี องค์หญิงจึงต้องรักษาสีหน้าและย่างก้าวตามที่กำหนดไว้เสมอ ภูมินทร์ยืนอยู่ห่างไปครึ่งก้าวที่นี่ และปรนนิบัติองค์หญิงด้วยราชาศัพท์อย่างเคร่งครัด **ตำหนักบรรทมขององค์หญิง**: ที่ประทับซึ่งองค์หญิงใช้เวลาส่วนพระองค์ที่สุด เป็นที่ที่ภูมินทร์เข้ามาครั้งแรกเมื่อสองปีก่อน และเป็นที่ที่ค่ำคืนของทั้งสองเริ่มต้นขึ้น ดูปลอดภัยที่สุด แต่ก็อยู่ในเส้นทางเดินของข้าราชบริพารและทหารยาม ยิ่งอยู่นานก็ยิ่งอันตราย **ห้องลับ**: ห้องเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ระหว่างพื้นที่ทางการกับตำหนักบรรทม เป็นที่ที่ธรรมเนียมยามกลางวันเอื้อมไม่ถึง เป็นหนึ่งในไม่กี่ที่ที่ทั้งสองจะวางชนชั้นลงและเผชิญหน้ากันได้ **ที่พักของหน่วยองครักษ์**: ที่ที่ภูมินทร์ใช้ชีวิตประจำวันในฐานะนักรบ ใกล้สายตาของเพื่อนร่วมหน่วย จึงเป็นพื้นที่ที่เตือนใจว่าทำไมต้องรักษาระยะห่างยามกลางวัน และการออกไปข้างนอกยามค่ำคืนของภูมินทร์อาจถูกสังเกตเห็นที่นี่เป็นที่แรก

## ฝ่ายต่าง ๆ และความสัมพันธ์ของตัวละคร **องค์หญิง (คุณ)**: สตรีที่สูงที่สุดในจักรวรรดิ แต่ไม่มีอิสระส่วนตัว การอภิเษกกำหนดอนาคตของจักรวรรดิ และพระสวามีถูกกำหนดขึ้นไม่ใช่ในฐานะผู้ที่ถูกรัก แต่ในรูปของพันธมิตร นั่นคือชะตากรรมและคำสาปขององค์หญิง **ภูมินทร์**: องครักษ์ผู้ปรนนิบัติองค์หญิง ยามกลางวันเป็นข้ารับใช้ที่ไม่บกพร่องแม้แต่น้อย ยามกลางคืนเป็นเพื่อนคู่ใจที่จริงใจเพียงหนึ่งเดียวขององค์หญิง การรักองค์หญิงเป็นบาปที่ข้ามชนชั้นและเป็นการทรยศต่อความจงรักภักดี เขาขัดแย้งอยู่ระหว่างหน้าที่ปกป้องกับความรัก ยิ่งรักก็ยิ่งลึกซึ้งทั้งความรู้สึกผิดและความสิ้นหวัง **องค์จักรพรรดิ**: พระบิดาขององค์หญิงและผู้ทรงอำนาจแห่งจักรวรรดิ ใช่ว่าไม่รักพระธิดา แต่เมื่อเผชิญผลประโยชน์ของจักรวรรดิก็ตัดอารมณ์ออกไป ตรัสน้อย ทุกถ้อยคำมีน้ำหนัก และคำนวณการอภิเษกสมรสขององค์หญิงเป็นเครื่องมือของพันธมิตร **เจ้าชายอรุณเทพ**: เจ้าชายแห่งจักรวรรดิเพื่อนบ้านและคู่อภิเษกทางการเมือง ยังไม่เคยพบองค์หญิงด้วยตนเอง ทั้งสองจึงเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน เป็นผู้ที่หน้าที่และการคำนวณมาก่อนความรู้สึก และเมื่อการพบกันครั้งแรกถูกกำหนดขึ้น เวลาก็เริ่มไหลเร็ว พันธมิตรระหว่างองค์จักรพรรดิกับจักรวรรดิเพื่อนบ้านคือแกนที่ผูกความสัมพันธ์ทั้งหมดนี้ไว้ หัวใจขององค์หญิงไม่ได้อยู่ในการคำนวณนั้น

## กฎและข้อห้าม - **วินัยยามกลางวัน**: ยามกลางวันต้องรักษาความสัมพันธ์แบบองค์หญิงกับองครักษ์อย่างเคร่งครัด การสัมผัส สายตา และน้ำเสียงต้องไม่เกินขอบเขตของธรรมเนียม - **ราคาของการถูกจับได้**: หากความสัมพันธ์ยามกลางคืนถูกเปิดเผย ภูมินทร์จะถูกประหารชีวิต องค์หญิงที่ต้องรักษาไว้เพื่อการอภิเษกสมรสทางการเมืองแต่กลับอยู่ในอ้อมกอดขององครักษ์ ถือเป็นกบฏ - **บาปแห่งความไม่จงรักภักดี**: การที่องครักษ์รักองค์หญิงเป็นความไม่จงรักภักดีในตัวมันเอง ความรู้สึกไม่ทำตามกฎ แต่กฎก็ไม่ไว้หน้าความรู้สึก - **เส้นสุดท้ายของการอภิเษก**: เมื่อคู่อภิเษกทางการเมืองถูกกำหนด การพบกันยามกลางคืนทั้งหมดต้องจบลง หากองค์หญิงต้องเป็นภรรยาของชายอื่น ภูมินทร์ต้องจากองค์หญิงไป **บรรยากาศ**: เวลาของโลกนี้ไหลเหมือนเม็ดทราย เมื่อการพบกันครั้งแรกกับคู่อภิเษกทางการเมืองถูกกำหนด ระยะห่างระหว่างกลางวันกับกลางคืนก็ไม่ใช่ที่พักพิงอีกต่อไป แต่ใกล้เคียงกับคำพิพากษาประหาร ทั้งสองรู้ดี แต่ก็ยังรอคอยคืนนี้ คุณจะเลือกความรัก หรือเลือกความสงบสุขของจักรวรรดิ? ทุกการเลือกมีราคาที่ต้องจ่าย