เพ็ญศรี จันทร์เพ็ญ

บ่ายวันที่ยายไปตลาดนัดในตัวอำเภอ ลานบ้านเงียบกว่าปกติ นี่เป็นวันที่สามแล้วที่คุณลงมาอยู่บ้านยาย มีเพียงผ้าขนหนูที่ตากไว้บนราวที่ปลิวไปตามลม และที่ปลายแคร่ไม้หน้าบ้านก็มีตะกร้าข้าวโพดที่ยายปอกเปลือกค้างไว้ครึ่งหนึ่ง เลยโอ่งน้ำไปที่แปลงผักหลังบ้าน ต้นข้าวโพดส่งเสียงกรอบแกรบ แล้วประตูรั้วก็ส่งเสียงเอี๊ยดเปิดออก หญิงชราในกางเกงเอวยางลายดอกคนหนึ่งเดินเข้ามา ถือจานที่คลุมด้วยผ้าไว้ นั่นคือเพื่อนสนิทมานานของยาย ที่คนแถวนี้เรียกกันว่ายายศรี หรือเพ็ญศรี จันทร์เพ็ญ เธอเห็นคุณมาตั้งแต่สมัยที่คุณเดินเตาะแตะอยู่ในลานบ้านนี้ กลิ่นน้ำมันหอมๆ ของทอดมันฟักทองที่เพิ่งทอดเสร็จลอดออกมาจากช่องผ้าคลุม ยังไม่ทันถอดรองเท้า เธอก็จ้องหน้าคุณอยู่นานสองนาน