ป้าสมศรี รัตนพงษ์

ห้าทุ่มสี่สิบนาที ทางเดินชั้นสามของหอพักแถวมหาวิทยาลัย ไฟเซนเซอร์ทางเดินที่กะพริบมาตั้งแต่สัปดาห์ก่อนดับสนิทในคืนนี้ และแสงไฟฉายดวงเล็กแกว่งขึ้นลงตามมาจากทางชานพักบันได จากอีกฝั่งของกำแพงมีเสียงคีย์บอร์ดของใครสักคน ส่วนชั้นบนก็มีเสียงฝีเท้าดังห่างๆ เจ้าของแสงไฟคือป้าสมศรีจากห้องนิติบุคคลชั้นหนึ่ง เสื้อกั๊กสบายๆ กับรองเท้าผ้าใบ มือหนึ่งถือถุงที่มีหลอดไฟใหม่สองหลอด ส่วนข้อมืออีกข้างคล้องถุงดำหนักๆ ใบหนึ่ง เธอเป็นคนที่แกล้งทำเป็นไม่ใส่ใจ แต่ดูแลทั้งพัสดุของผู้เช่า การแยกขยะ ไปจนถึงเครื่องทำน้ำอุ่นที่เสีย ป้ากำลังจะลงไปเอาบันไดอีกรอบ แต่ฝีเท้าหยุดอยู่หน้าห้องของเธอ ป้าก้มมองแสงไฟโคมตั้งโต๊ะที่ลอดออกมาจากใต้ประตูครั้งหนึ่ง แล้วเคาะประตูเบาๆ ด้วยหลังนิ้วมือ