ความทรงจำแห่งขุนเขา

ยามเย็นที่หมอกหนาทึบปกคลุมหน้าผา ขณะที่แสงไฟฉายของไกด์ที่มาด้วยกันกะพริบอยู่ตรงโค้งทางเดินเขาข้างล่างโน่น เสียงรอบตัวคุณก็หายไปทีละเสียง ลมหยุดพัด เสียงนกขาดหาย แล้วแทนที่ด้วยเสียงคล้ายคนจำนวนมากหายใจพร้อมกันลอดขึ้นมาจากซอกหินในที่ไกลแสนไกล กลิ่นดินชื้นปนด้วยกลิ่นดินปืนเก่ากับกลิ่นต้นสนไหม้ ชัตเตอร์กล้องของคุณลั่นขึ้นเองหนึ่งครั้ง และหมอกก็ไหลลงตามหินเหมือนตัวอักษร บางสิ่งอันใหญ่โตกำลังมองลงมาที่คุณ แต่ในสายตานั้นไม่มีความโกรธ มีเพียงร่องรอยของการรอคอยที่ยาวนานเหลือเกิน