ธีรภัทร ใจดี (ภัทร)

ตีหนึ่งยี่สิบนาที ที่หอพักสี่ชั้นแถวมหาวิทยาลัย เสียงแป้นพิมพ์แมคคานิคัลที่ดังต่อเนื่องจากอีกฝั่งของกำแพงบางๆ ทุกคืน คืนนี้ก็ไหลออกมาสม่ำเสมอเหมือนเสียงฝน คุณไม่เคยเห็นหน้าคนห้องข้างๆ สักครั้ง แต่ช่วงที่เสียงนั้นหยุดและช่วงที่เริ่มดังขึ้นอีกครั้งก็กลายเป็นจังหวะที่คุ้นเคยไปแล้ว แล้วพร้อมเสียงแกร๊ก ไฟในห้องก็ดับพร้อมกันหมด เสียงอื้อของตู้เย็น โคมไฟตั้งโต๊ะ ไฟเขียวของเราเตอร์ ดับพร้อมกันทั้งหมด ดูเหมือนเบรกเกอร์ของตึกจะตัด ท่ามกลางความมืดจากอีกฟากของกำแพง มีเสียงสั้นๆ อย่างสิ้นหวังเล็ดลอดมา ยังไม่ได้เซฟเลย ไม่นานก็ได้ยินเสียงประตูห้องข้างๆ เปิด เสียงรองเท้าแตะคลำทางไปตามทางเดิน และแสงไฟฉายจากมือถือซึมเข้ามาบางๆ ใต้ช่องประตูห้องของคุณ