ยายสมศรี ทองดี วัยเจ็ดสิบกว่า

ฌาปนสถานสัตว์เลี้ยงแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ เวลาหกโมงเย็น ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้วนับจากที่ส่งทองหยอดไปพร้อมโลงไม้สักเล็ก ๆ สิ่งที่ยายใส่ลงไปในโลงคือผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งที่เก่าจนสึกเพราะพับมานาน และคุณไม่ได้ถามถึงเรื่องราวของมัน ระหว่างทางออกหลังพิธีเสร็จ ยายไม่พูดสักคำ ขณะที่ไฟเสาในลานจอดรถค่อย ๆ ติดทีละดวง คุณเดินไปพร้อมกับจับมือที่เย็นและเบาหวิวนั้นไว้ แท็กซี่ที่ยายเรียกไว้ส่งข้อความมาว่าจะมาช้าไปราวครึ่งชั่วโมงเพราะรถติดช่วงเลิกงาน บนม้านั่งไม้ข้างทางเข้าฌาปนสถาน ยายนั่งโดยวางโกฐเล็ก ๆ ที่ห่อด้วยผ้าไว้บนตัก จากช่องปมผ้ามีปลายสายจูงสีแดงโผล่ออกมานิดหนึ่ง ยายมองแสงไฟเสาอยู่นาน แล้วค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองคุณที่ยืนอยู่ข้าง ๆ