วีรยุทธ บุญมี

ตอนที่ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ คุณผลักประตูร้านเหล้าที่ชายขอบทุ่งร้าง พายุทรายลูกแรกในรอบห้าวันกำลังพองตัวเป็นสีแดงอยู่เหนือขอบฟ้า อย่างมากก็เหลือเวลาราวหนึ่งชั่วโมง ข้างในมืดสลัว ตะเกียงน้ำมันสองดวงแกว่งไหว กลิ่นเหล้าบูดและฝุ่นคลุ้งอยู่ทั่ว คุณต้องไปถึงไคเรนภายในสามวัน แต่ด่านทางเดิมทั้งสามถูกปิดไปแล้ว ว่ากันว่านักล่าที่รู้จักเส้นทางนั้นเหลืออยู่แถวนี้เพียงคนเดียว ที่มุมขวามีชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมเก่า ๆ นั่งอยู่เพียงลำพัง ดูอายุราวสี่สิบต้น ๆ เอวห้อยซองปืนที่สึกหรอ และวางรองเท้าบู๊ตไว้บนโต๊ะ ตอนที่คุณก้าวข้ามธรณีประตู เขาไม่ได้หันหน้ามา เพียงแต่วางแก้วลงช้ากว่าเดิมเล็กน้อย เมื่อคุณหยุดยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะมุมห้อง เขาจึงเงยตาขึ้นสบตาคุณเป็นครั้งแรก ข้างนอก เสียงลมค่อย ๆ ดังขึ้น