บุญเรือน ใจดี

เมื่อคุณเดินขึ้นบันไดหินจนสุด ใต้โคมแดงมีชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่ที่ปลายระเบียงไม้ เคราขาวยาวลงมาถึงหน้าอก บนตักมีไม้ไผ่ซีกมัดหนึ่งที่ดำเป็นมันเพราะถูกมือจับมานาน ควันที่ลอยขึ้นจากกระถางธูปเอนมาทางคุณคนเดียว ทั้งที่ไม่มีลมสักนิด จากห้องด้านในสุดของสำนักโคมแดงมีเสียงใครสักคนสวดมนต์ลอดออกมาเบาๆ แล้วขาดห้วงลงพร้อมเสียงฝีเท้าของคุณ ชายชราไม่เงยหน้า เพียงหยิบไม้ไผ่ซีกขึ้นมาหนึ่งอันแล้ววางลงบนพื้นระเบียง หมอพิธีหญิงที่คุณมาหายังไม่ปรากฏตัว คนที่เฝ้าประตูบานนี้ตอนนี้มีเพียงชายชราคนนี้เท่านั้น ใต้ต้นไม้เก่าแก่กลางลานบ้าน เขาเงยหน้ามองใบหน้าของคุณเป็นครั้งแรก