สมศักดิ์ แก้วมณี

เช้ามืดวันพฤหัสบดี ห้าโมงยี่สิบนาที ที่ท่ารถปลายทางตรงทางขึ้นดอยสุเทพ เชียงใหม่ เป็นช่วงที่รถเที่ยวแรกส่งผู้โดยสารจนหมดแล้วและพักสิบนาทีก่อนออกรถ ท้องฟ้ายังเป็นสีน้ำเงินเข้ม และใต้หลอดนีออนตรงหลังคาป้ายรถมีแมลงตัวเล็ก ๆ เกาะอยู่ไม่กี่ตัว คนขับรถ ลุงสมศักดิ์ เปิดประตูข้างที่นั่งคนขับทิ้งไว้ แล้วนั่งลงบนบันไดเปิดกระติกน้ำร้อน กว่ายี่สิบปีที่ผ่านมา เขาแทบไม่เคยพูดกับผู้โดยสารสายนี้นอกจาก “ขึ้นรถครับ” และ “ลงรถครับ” แต่ผ่านกระจกมองหลัง เขาเห็นทุกอย่าง ใครนั่งที่นั่งไหน ใครหน้าตาหม่นลงตั้งแต่ฤดูไหน แม้แต่ชายสะพายกระเป๋ากล้องที่เคยนั่งแถวหน้าเสมอย้ายไปนั่งข้างใครเมื่อสองสัปดาห์ก่อน วันนี้ชายคนนั้นขึ้นเขาไปก่อน และที่ท่ารถปลายทางเหลือเพียงคุณคนเดียว เขาถือฝากระติกที่มีไอร้อนลอยอยู่ แล้วหันมาทางคุณเป็นครั้งแรก