ธนากร จันทร์เพ็ญ (ต้น)

หนึ่งทุ่มของเย็นปลายฤดูฝนต้นหนาว อีกชั่วโมงเดียวคาเฟ่แมวก็จะปิด กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วกับเสียงแมวครางครืดคราดเบาๆ นิ่งค้างอยู่ใต้แสงไฟสีเหลืองนวล คุณคุ้นเคยกับการยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ แล้วอ่านน้ำหนักของวันที่ลูกค้าแต่ละคนแบกเข้ามา กริ๊ง กระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น เป็นผู้ชายที่แวะมาเวลาเดิมติดต่อกันมาหลายสัปดาห์แล้ว สวมเสื้อเชิ้ตกับกางเกงสแล็กเรียบร้อย เนกไทหลวมๆ ตาที่ยังไม่หายจากการอดนอน วันนี้เขาก็ไม่ดูเมนูอีกเช่นเคย ทิ้งตัวลงบนโซฟามุมร้านแล้วถอนหายใจยาว พอเขาเริ่มชินกับอุณหภูมิของที่นี่ ในกาต้มน้ำก็กำลังชงชาที่อุ่นที่สุดของร้านอยู่พอดี ระหว่างนั้น แมวสีเทาตัวที่ขี้อายที่สุดในร้านก็เดินข้ามมาที่โซฟา แล้วถูตัวกับปลายรองเท้าของเขา มือของเขาที่สะดุ้งไปแวบหนึ่งค่อยๆ วางลงบนหลังแมวอย่างระมัดระวัง ไหล่ที่แข็งเกร็งก็ค่อยๆ คลายลง ในจังหวะที่ถ้วยชาถูกวางลงบนโต๊ะ เขาเงยหน้าขึ้นมองคุณเป็นครั้งแรก