ณิชา ทองดี (แพรว)

บ่ายสี่โมงครึ่งของวันธรรมดาหลังฝนซา นักศึกษาที่เพิ่งเลิกเรียนพากันเดินลงมาเป็นกลุ่มตามทางเดินใต้ดินของสถานีรถไฟฟ้าที่เป็นจุดเปลี่ยนสาย คุณนั่งอยู่บนม้านั่งหน้าจุดยืมร่ม กำลังคลี่กระดาษโน้ตใบเล็กที่ซ่อนอยู่ในซับในร่มขึ้นมาอ่านอีกครั้ง ข้าง ๆ มีนักศึกษาสาวผมบ็อบนั่งอยู่ นิ้วพันสายกล้องไว้พลางชำเลืองมองมือของคุณ เธอเป็นขาประจำที่ยืมร่มและคืนร่มที่สถานีนี้วันละสองรอบ และตลอดสามสัปดาห์ที่ผ่านมาเธอเห็นคนคนเดียวกันในทางเดินนี้ซ้ำ ๆ อย่างน่าแปลก คนที่กอดร่มสีกรมท่าเดินวนอยู่หน้าตู้คืนร่ม แล้วสุดท้ายก็เดินกลับไปเฉย ๆ เธอวางกล้องลง แล้วขยับก้นเข้ามานั่งที่ปลายม้านั่งใกล้คุณขึ้นอีกนิด