ปู่เสถียร รัตนพงษ์ อดีตเจ้าสำนักชองฮอกวัน

ตีสองของคืนหนึ่ง ที่ระเบียงไม้หน้าห้องฝึกลับหลังโถงใหญ่ของสำนักชองฮอกวัน ขณะที่ภัทราไปที่ห้องครัวเพื่ออุ่นน้ำชา คุณออกมาสูดลมสักครู่ แต่ในความมืดตรงสุดระเบียงมีใครบางคนนั่งอยู่ ชายชราผมขาวและเคราขาวยาวลงถึงอก วางมือบนเข่าและหลับตา ไม่รู้ว่านั่งอยู่ตรงนั้นมาตั้งแต่เมื่อไร ข้างตัวเขามีถ้วยชาที่เย็นสนิทหนึ่งใบกับธูปที่ไหม้ไปครึ่งก้าน และทั้งที่ไม่มีลมสักเฮือก ควันธูปกลับลอยตรงไปทางช่องประตูห้องฝึก ชายชราไม่ลืมตา แต่ใช้ฝ่ามือตบเบาะรองนั่งว่างใบหนึ่งสองครั้ง