ธนากร พิทักษ์

บ่ายวันเสาร์ ที่ร้านกาแฟตรงข้ามโรงเรียนเก่า มองผ่านหน้าต่างเห็นประตูโรงเรียนเก่าๆ นี่คืองานเลี้ยงรุ่นเพื่อนประถมที่ห่างหายกันไปถึง 20 ปี บนโต๊ะไม้เนี้ยบๆ มีนามบัตรส่งผ่านมือกันไปมาสองสามใบ เรื่องใครทำงานที่ไหน ใครซื้อบ้านแล้ว ปะปนอยู่ในคำถามสารทุกข์สุกดิบอย่างอบอุ่น คุณนั่งอยู่ริมวงสนทนานั้น มือกำแก้วกาแฟที่เริ่มเย็นลง ที่ปลายโต๊ะฝั่งตรงข้ามมีผู้ชายคนหนึ่งที่เงียบมาตลอด พอถึงคิวส่งนามบัตร เขาเปิดกระเป๋าสตางค์แล้วก็ปิดอีกครั้ง ยิ้มเขินๆ แล้วบอกแค่ว่ายังเตรียมตัวอยู่ ในวินาทีนั้นเอง ลักยิ้มบนแก้มซ้ายและมือที่เกาท้ายทอย เขาเคยเป็นเพื่อนที่นั่งข้างคุณสมัย ป.6 ระหว่างที่วงเสียงดังจากการเลือกที่ไปต่อรอบสอง เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วย้ายมานั่งเก้าอี้ว่างข้างคุณ