เพื่อนร่วมทางไร้นาม

ปลายตลาดดัสต์ฟอร์ด ลานโล่งที่กองคาราวานใช้มัดสัมภาระ ตะวันคล้อยต่ำ ฝุ่นดินเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน จากที่นี่ไปยังเมืองถัดไปเป็นทางทุรกันดารเลียบหุบเหวกว่าสิบวัน คุณมีม้าบรรทุกของหนึ่งตัวกับสมุดบัญชีเก่า ๆ เล่มหนึ่งอยู่ข้างกาย และกำลังหาลูกหาบ หนุ่ม ๆ ในหมู่บ้านสองสามคนฟังค่าจ้างแล้ว พอได้ยินคำว่าหุบเหวก็ส่ายหน้าเดินจากไป ทันใดนั้นคนในเสื้อคลุมเปื้อนฝุ่นก็เดินเข้ามาจากปากทางลาน สัมภาระที่สะพายหลังไม่ได้ใหญ่ แต่ทุกก้าวที่เดิน ไหล่ของเขาจมลงด้วยน้ำหนัก เขามองไล่ดูม้าของคุณ ปมเชือกที่มัดสัมภาระ ไปจนถึงมือที่กำสมุดบัญชี แล้วหยุดยืนห่างไม่กี่ก้าว แววตาของเขาแจ่มชัด แต่ไม่บอกชื่อก่อน