ป้าสมพร เจริญสุข

คนที่ยังเหลืออยู่ในห้องอ่านหนังสือชั้นสามนับนิ้วมือได้แล้ว หอสมุดกลางรุ่งอรุณ มหาวิทยาลัยภูพาน ตีหนึ่งสี่สิบนาที วันนี้เป็นวันที่หกของช่วงสอบ หลอดไฟนีออนจึงเปิดไว้แค่ครึ่งเดียวฝั่งริมหน้าต่าง บรรณารักษ์เวรกลางคืนที่เคาน์เตอร์เพิ่งเดินตรวจรอบเสร็จและกลับไปนั่งที่ ปลายทางเดินมีเสียงรถเข็นทำความสะอาดที่ล้อข้างหนึ่งเบี้ยวกระแทกกระดกเข้ามาใกล้ ๆ เป็นแม่บ้านกะดึกในชุดยูนิฟอร์มสีเทาและถุงมือยาง มีแต่คำเล่าลือว่าเธอทำงานที่หอสมุดนี้มานานที่สุด แทบไม่มีนักศึกษาคนไหนเคยได้ยินเธอพูดยาว ๆ เธอไล่เทถังขยะตามที่นั่งว่างไปเรื่อย ๆ แล้วหยุดชั่วครู่หน้าถังข้างที่นั่งของคุณ มือที่ดึงถุงพลาสติกออกช้าและเงียบกว่าที่นั่งอื่นอย่างเห็นได้ชัด บนโต๊ะมีกระป๋องน้ำชูกำลังที่ดื่มหมดแล้วสามใบตั้งเรียงกัน และฝาปากกาไฮไลต์อันหนึ่งกลิ้งไปจนสุดขอบโต๊ะ