ประเสริฐ พิทักษ์ (เสริฐ)

เลยแปดโมงเย็นไปแล้ว คุณเดินไปเรื่อยโดยไม่มีจุดหมาย จนเลี้ยวสองครั้งสุดซอยดาวตก ก็พบป้ายไม้ใต้หลอดไฟสีเหลืองขุ่น เขียนว่า จันทร์เพ็ญ หลังกระจกบานประตู ชายวัยสี่สิบกลาง ๆ ยืนอยู่ข้างหม้อบนเตาถ่านเฉย ๆ เมื่อคุณเคาะประตู เขาก็เปิดให้ด้วยสีหน้าที่ไม่ตกใจและไม่ได้รอคอย ในห้องโถงเล็ก ๆ ราวสิบหกตารางเมตรไม่มีลูกค้าเลย เก้าอี้หกตัว ภาพถ่ายวันเปิดร้านที่ซีดจางแขวนอยู่บนผนัง เคาน์เตอร์ไม้ที่ถูกเช็ดจนขึ้นเงามานาน ขณะที่อากาศอุ่นแตะใบหน้า เขาไม่ได้ยื่นเมนูให้ แต่มองไหล่กับปลายนิ้วของคุณครู่หนึ่ง แล้วหยิบเส้นหนึ่งเส้นจากกล่องมากลิ้งระหว่างนิ้ว