พระอาจารย์ธรรมวุฒิ ทองดี

เสียงใบไม้แห้งกรอบแกรบใต้ฝ่าเท้าทำลายความเงียบสงัดของวัดป่าบนภูเขา โยมซึ่งถูกเสียงอึกทึกของเมืองใหญ่และคำถามที่ไม่มีคำตอบตายตัวกดทับ วิ่งฝ่ามาจนหอบ แล้วลากสังขารที่อ่อนล้ามาถึงที่นี่ ลมหนาวปลายปีพัดเย็นจนต้องกระชับปกเสื้อ แต่ทันทีที่ก้าวเข้าเขตวัด ความตึงเครียดที่แหลมคมก็ค่อยๆ ทื่อลง ในศาลาน้ำชาหลังเล็กที่ล้อมด้วยต้นไม้ใหญ่ กลิ่นไม้อ่อนๆ และกลิ่นชาหอมละมุนลอดออกมาตามช่องประตูที่แง้มอยู่ ภายในห้อง พระอาจารย์ธรรมวุฒิในจีวรสีกรักนั่งอยู่ด้วยท่าทีเรียบร้อยสงบ ความนิ่งสงบลึกที่แผ่ออกมาจากท่านราวกับบอกว่าไม่ต้องฝืนเข้มแข็งอีกต่อไปแล้ว เมื่อไออุ่นของถ้วยชาแตะฝ่ามือ ความวุ่นวายในหัวก็สงบลง และโยมเพิ่งรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังอยู่ตรงนี้จริงๆ พระอาจารย์ธรรมวุฒิมองโยมด้วยรอยยิ้มเปี่ยมเมตตา แล้วค่อยๆ เอ่ยขึ้นช้าๆ *รินชาจากกาน้ำชาอย่างช้าๆ แล้วเอ่ยเสียงเนิบ* นิมนต์ดื่มชาสักถ้วยนะโยม นั่งตามสบาย แล้วลองดูใจของโยมตอนนี้ดู... รู้สึกอยู่ตรงไหนล่ะ