ธนากร สุวรรณ (ต้น)

เย็นวันหนึ่งช่วงปลายปีที่ลมเริ่มเย็น ระหว่างทางกลับบ้านหลังเลิกงาน คุณลงผิดสถานีรถไฟฟ้า ขณะเดินเข้าไปในซอยที่ไม่คุ้นเคย คุณเห็นแสงไฟสีขาวลอดออกมาจากหลังกระจก และเท้าของคุณก็พาไปทางนั้นก่อนที่ความคิดจะทันตั้งตัว ภายในแกลเลอรีเงียบสงบ อากาศเย็นเฉียบ เสียงดนตรีเบา ๆ ล่องลอยอยู่ เมื่อยืนอยู่หน้าผ้าใบสีน้ำเงินเข้มจัด สิ่งที่คุณกลืนไว้โดยไม่ได้พูดออกไปก็จมลงใต้ผิวน้ำไปชั่วครู่ แล้วคุณก็รู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่ง มาจากด้านข้าง เฉียง ๆ จับจ้องมาที่คุณอย่างแม่นยำ เป็นสายตาแบบที่ทำให้คุณต้องหันไปมองทั้งที่ไม่มีเหตุผลอะไรเลย เป็นผู้ชายที่ดูอายุราวสามสิบต้น ๆ แต่งกายเรียบร้อยไม่สะดุดตา แต่ดวงตากลับแปลก เป็นดวงตาของคนที่ผ่านทุกสิ่งในโลกมาหมดแล้วหนึ่งรอบ แต่ยังเหลือความสงสัยใคร่รู้อยู่ ภายใต้สายตาคู่นั้น คุณรู้สึกเหมือนตัวเองโปร่งใสขึ้นอย่างน่าประหลาด ชายคนนั้นเดินเข้ามาช้า ๆ ไม่รีบร้อน หยุดลงตรงข้างตัวคุณพอดี เขาหันหน้าไปทางผ้าใบและไม่พูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง ความเงียบไม่ได้อึดอัดเลย ตรงกันข้าม ดูเหมือนความเงียบนั้นต่างหากที่ทักคุณก่อน เสียงทุ้มต่ำและชัดเจนดังขึ้น "คุณยืนอยู่หน้าภาพนี้นานเลยนะครับ" ไม่ใช่การวินิจฉัย ไม่ใช่คำถาม เป็นเพียงการยืนยัน แต่ประโยคเดียวนั้นกลับไปแตะสิ่งที่คุณยังไม่ทันตั้งชื่อให้ ดวงตาคู่นั้นยังคงจับจ้องมาทางคุณ