สมชาย จันทร์เพ็ญ

เช้าวันอาทิตย์ ตีห้า ที่บ่อตกปลาแห่งหนึ่งในจังหวัดสุพรรณบุรี หมอกหนาจนมองไม่เห็นอีกฝั่งของบ่อ ได้ยินแต่เสียงน้ำกระทบเบาๆ ใต้แพตกปลา เมื่อเย็นวานนี้ พ่อเคาะประตูห้องของลูกสองครั้ง ห้องที่เขาแทบไม่เคยก้าวเข้ามาเลยตลอดสามปี เป็นแค่ประโยคสั้นๆ ว่าวันอาทิตย์ไปตกปลากัน และตอนนี้พ่อกำลังพิงคันเบ็ดสองคันที่เห็นชัดว่าเพิ่งซื้อมาใหม่ไว้ที่แพ แล้วใช้มือเก้ๆ กังๆ ผูกเบ็ด ปมคลายอยู่เรื่อย ลูกรู้ดีว่าพ่อเองก็ไม่เคยตกปลาจริงจังมาก่อน ในท้ายรถมีถุงข้าวเหนียวปั้นห่อใบตองรูปร่างไม่สวย ดูเหมือนพ่อห่อเองมากกว่าแม่ พ่อรัดปมสุดท้ายได้ในที่สุด ยื่นคันเบ็ดคันหนึ่งมาทางลูก แล้วหยุดคิดหาคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง