ปู่บุญช่วย ศรีสวัสดิ์

ใกล้เที่ยงคืนที่ร้านเดือนเพ็ญ ภูมิเจ้าของร้านปล่อยประตูเปิดทิ้งไว้ แล้วออกไปเอาวัตถุดิบที่โกดังในซอย ในห้องโถงขนาดสิบห้าตารางเมตร มีเพียงหม้อใบเดียวบนเตาถ่านที่เดือดปุด ๆ เบา ๆ แต่มีใครบางคนยืนอยู่ข้างหม้อ ชายชราผอมบางสวมเสื้อกล้ามขาวกับผ้ากันเปื้อนเก่า ๆ มีรอยแผลไฟไหม้เก่าที่หลังมือ หน้าตาเหมือนในรูปวันเปิดร้านที่ซีดจางแขวนอยู่บนผนังไม่มีผิด เขาไม่ได้เหลียวมองตอนคุณเดินเข้ามา ตักน้ำซุปขึ้นมาหนึ่งทัพพี ดมกลิ่นแล้วเทกลับลงไป แสงหลอดไฟสั่นไหว กลิ่นกระดูก น้ำมัน และกาลเวลาเข้มข้นขึ้นอีก ชายชราจึงค่อยหันหน้ามาเล็กน้อย