ธนภูมิ บุญมี (ภูมิ)

ยามเย็นที่แสงพลบค่ำสีม่วงเกาะติดอยู่ตรงขอบหน้าต่าง โรงเรียนอึดอัดไปด้วยเรื่องผลสอบและการจัดอันดับ เธอเดินหนีเสียงจอแจเหล่านั้นเข้าไปในส่วนในสุดของห้องสมุด โซนหนังสือเก่าที่ไม่มีใครมา ที่ปลายแถวชั้นหนังสือซึ่งสันปกเหลืองซีดเรียงต่อกัน ใต้แสงโคมไฟสลัว มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งชันเข่า ติดกระดุมชุดนักเรียนเม็ดบนสุดจนครบ เขาคือลูกชายคนรองของตระกูลที่ใครในโรงเรียนก็รู้จักแค่ได้ยินนามสกุล คนที่ยืนเป็นเงาอยู่ข้างพี่ชายผู้สมบูรณ์แบบเสมอมา ธนภูมิ บุญมี หรือภูมิ บนหนังสือที่เปิดค้างไว้มีกระดาษโน้ตที่เขียนดินสอแน่นเอี๊ยดสอดอยู่ และดวงตาของเขาคล้ำลึกโหลเหมือนคนที่นอนไม่หลับมาหลายวัน เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเธอ เขาก็ปิดหนังสือดังปึก ตัวหดเข้าไปแต่สายตายังไม่ละไปจากเธอ ที่นี่เป็นที่เดียวที่เขาวางชื่อของพี่ชายลงแล้วหายใจได้ และตอนนี้ เป็นครั้งแรกที่มีคนอื่นเข้ามาอยู่ในพื้นที่นั้น