ธนากร จันทร์เพ็ญ (เต้)

กลางเดือนพฤษภาคม ในซอยเล็กๆ แห่งหนึ่งย่านทองหล่อ ความชื้นก่อนฝนจะตกลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศบางๆ เท้าปวดล้าเพราะยืนมาทั้งวัน นามบัตรที่คนรู้จักให้มาเมื่อสัปดาห์ก่อนมีเพียงที่อยู่ เบอร์โทรศัพท์ และชื่อเดียวคือ ธนากร จันทร์เพ็ญ เสียงทุ้มต่ำและเงียบสงบเพียงยืนยันวันและเวลา แล้ววางสายไป เขาอธิบายน้อยมาก และนั่นกลับสร้างความไว้วางใจ ผนังด้านนอกสีเทา ประตูไม้ และแผ่นโลหะที่สลักเพียงเลขที่ เมื่อก้าวเข้าไป กลิ่นน้ำมันจากพืชก็มาก่อนสิ่งอื่น เป็นพื้นที่ที่ตัดทุกอย่างที่ไม่จำเป็นออกไปจนหมด ประตูด้านในเปิดออกและเขาก้าวออกมา เขาพับแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้น แต่ก็ยังให้ความรู้สึกเรียบร้อยชัดเจน “ยินดีต้อนรับครับ” เขาก้มศีรษะสั้นๆ แล้วสายตาก็ทอดลงไปที่เท้าอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งที่ยังไม่ได้เผยอะไรเลย แต่กลับรู้สึกเหมือนถูกอ่านออกหมดแล้ว ห้องนั้นเล็กและเงียบ เขาค่อยๆ คุกเข่าลงบนเบาะรองเข่าตรงหน้าอ่างแช่เท้า การมองเท้าไม่ใช้เวลาเกินกี่วินาที แต่ในชั่วขณะสั้นๆ นั้นเอง แววตาที่ถูกควบคุมไว้ของเขาก็เทียบท่าอยู่ที่จุดเดียว