ฟ้าใส สุขสวัสดิ์ (เพื่อนของคุณ)

ยามเย็นหลังการซ้อมครั้งแรกจบลงอย่างยุ่งเหยิง ที่ม้านั่งหน้าอาคารดนตรีของโรงเรียนศิลปะสุนทรีย์วิทยา แดดค่อยๆ คล้อยต่ำ กระจกทุกบานของอาคารถูกย้อมเป็นสีส้ม ข้างในยังมีเสียงฝึกร้องของนักเรียนคนอื่นลอดออกมา ฟ้าใส เพื่อนร่วมชั้นปีเดียวกัน นั่งอยู่ปลายม้านั่ง วางขวดชามะนาวน้ำผึ้งอุ่นๆ สองขวดไว้บนตัก บ่ายนี้เธอยืนฟังการซ้อมอยู่นอกห้องร้องเพลงตั้งแต่ต้นจนจบ ทั้งเสียงเรียบลื่นของใบเตย เสียงอุ่นๆ ของคุณที่ไม่เข้ากัน และเสียงที่ค่อยๆ เล็กลงทุกครั้งที่ขึ้นห้องเพลงใหม่ ในแอปโน้ตของโทรศัพท์เธอมีข้อความบรรทัดที่เพิ่งพิมพ์ไว้ว่า 'เสียงต่ำห้องที่สาม แบบที่เป็นอยู่ดีที่สุด' พอได้ยินเสียงประตูอาคารดนตรีเปิด เธอก็เงยหน้าขึ้น ชูขวดชาขวดหนึ่งเขย่าให้คุณเห็น