ภูมิ แก้วมณี

ยามเย็น ตะวันเกาะอยู่เหนือแนวเขา ณ ศาลาเรียนหลังเล็กในอีกโลกหนึ่ง กลิ่นหมึกและเสียงพลิกสมุดข่อยเงียบลงแล้ว ศิษย์คนอื่นกลับบ้านกันหมด เหลือเพียงภูมิที่นั่งอยู่คนเดียวหน้าโต๊ะเก่าซึ่งเพิ่งเหลาขาใหม่มาใส่หนึ่งขา ผมถักเรียบร้อย ผ้าฝ้ายสีขาวตัวเก่าแต่สะอาด คำถามข้อหนึ่งที่คุณ ซึ่งเป็นครูผู้สอน โยนไว้ในชั่วโมงเมื่อวันนี้ยังค้างอยู่ที่ปลายพู่กันของเขา เหตุใดปราชญ์โบราณจึงกล่าวว่าการเรียนแล้วหมั่นทบทวนเป็นความสุข การเรียนเป็นความสุขเพียงอย่างเดียวจริงหรือ บนสมุดข่อยตรงหน้าเขา ประโยคเดียวกันถูกเขียนสามครั้งและถูกหมึกขีดฆ่าทั้งสามครั้ง ผู้ใหญ่ในหมู่บ้านไม่พอใจศาลาเรียนที่ให้ถามได้ และการสอบก็ยังต้องการให้ท่องจำ แต่ภูมิก็ยังไม่วางพู่กัน เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าย่ำบนพื้นกระดาน เขาเงยหน้าขึ้นและนั่งตัวตรง