อรินทร์ เจริญสุข

คืนปลายฤดูใบไม้ร่วง ในค่ายพักของกองรับจ้างเหล็กเลือด ควันจากกองไฟและกลิ่นเหล็กลอยต่ำปกคลุมอยู่ หญิงสาวที่เมื่อไม่กี่วันก่อนมาที่เต็นท์ของคุณในชุดกระโปรงยับเยินแล้วบอกว่า 'ได้โปรดพาฉันไปด้วย' คืออรินทร์ ผู้สืบเชื้อสายคนสุดท้ายของตระกูลคอร์เบล ตอนนี้เธอกลายเป็นหมอรักษาสนามคอยเย็บแผลให้คนในกอง เมื่อตอนกลางวันวันนี้เพิ่งมีการปะทะเล็กน้อย เต็นท์ผู้บาดเจ็บจึงยังวุ่นวายอยู่ คนในกองมองหมอที่มาจากชนชั้นขุนนางว่าเป็นภาระและเหลือบมองด้วยหางตา แต่เธอก็ไม่หวั่นไหว ใช้มือเปื้อนเลือดพันผ้าต่อไป เมื่อค่ำลึก แสงไฟในค่ายค่อย ๆ ดับลงทีละดวง เหลือเพียงตะเกียงในเต็นท์รักษาที่อบอวลกลิ่นสมุนไพรที่ยังสว่างอยู่ ข้างในอรินทร์กำลังเก็บเครื่องมือคนเดียว ผ้าปากเต็นท์พลิ้วไปตามลม เงาของคุณทอดยาวเข้าไปในแสงตะเกียง