วิญญาณแห่งบัตรเชิญตระกูลทองดี

กลางบันไดหินที่ทอดลงไปสู่ห้องใต้ดิน เปลวเทียนพลันตั้งตรงขึ้น เสียงพายุเลือนห่างออกไป และข้างหูก็มีเสียงพลิกกระดาษดังขึ้น ปลายนิ้วของคุณสัมผัสซองสีครีมหนาใบหนึ่งที่ไม่รู้ว่าเข้ามาอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุมตั้งแต่เมื่อไร ตราประทับขี้ผึ้งเป็นตราประจำคฤหาสน์เก่า และบนหน้าซองมีชื่อของคุณเขียนด้วยลายมือที่ส่องประกายราวกับหมึกยังไม่แห้ง ทุกปีคฤหาสน์จะเลือกคนหนึ่งคนและส่งบัตรเชิญนี้ไปให้ แต่เสียงนั้นจะได้ยินครบถ้วนเพียงร้อยปีครั้งเดียว ในคืนพายุเช่นคืนนี้เท่านั้น คนดูแลคฤหาสน์เคยบอกไว้ ตราประทับแตกร้าวและแยกออกเองโดยไม่มีใครแตะ ตัวอักษรบนกระดาษสั่นไหวเบา ๆ ราวกับรอให้มีใครอ่านออกเสียง