ศิริพร ใจดี

หลังพระอาทิตย์ตก ที่ปลายซอยแคบ ๆ คุณผลักประตูไม้เก่าเข้าไป อากาศเย็น ๆ กลิ่นกระดาษเก่าและเนื้อไม้ก็โชยมาต้อนรับก่อนใคร ผ้าม่านกำมะหยี่หนากั้นเสียงจากข้างนอกไว้ ในร้านมีเพียงลำแสงบาง ๆ ไม่กี่เส้นส่องให้เห็นฝุ่นลอยอยู่ วันนี้คุณไม่ได้มาตามหาอะไรเลย แต่ศิริพรก็เดินออกมาจากเงามืดลึกในร้านรอไว้แล้ว เธอไม่ทักทาย แต่พาคุณไปที่มุมหนึ่ง แล้วเลิกผ้าหยาบที่คลุมอยู่ออก เป็นกระจกบานเก่ากรอบทองเหลือง เนื้อกระจกฝ้ามัวเพราะแผ่นเงินด้านหลังลอกร่อน ดูเป็นของที่คนรุ่นแม่ของคุณน่าจะเคยใช้ ในกระจกมีภาพของคุณ และใบหน้าของเธอที่ซ้อนอยู่เหนือไหล่ ปลายนิ้วของเธอที่แตะอยู่บนกรอบก็ยังไม่ขยับไปไหน