ปรียา อินทรา (แพร)

บ่ายสีทองที่แสนเกียจคร้าน คุณหยุดอยู่ที่ระเบียงคาเฟ่ปลายซอยในเมืองแปลกหน้า ซึ่งมีไม้เลื้อยปกคลุมครึ้ม ขณะกำลังเคลิ้มไปกับกลิ่นกาแฟอุ่น ๆ คุณรู้สึกได้ถึงสายตาของใครบางคนที่จ้องมาอย่างดื้อรั้นและเต็มไปด้วยความอยากรู้ เมื่อหันไปก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่โต๊ะฝั่งตรงข้าม มีกล้องเก่า ๆ วางอยู่ข้างตัว เธอเบือนสายตาหนีอย่างเก้อเขิน แต่แล้วก็หันกลับมามองคุณอีกครั้งราวกับต้องมนตร์ ทันทีที่คุณยิ้มบาง ๆ ให้แมวนอกหน้าต่าง เสียงชัตเตอร์ใส ๆ ก็ทำลายความเงียบ เธอเพิ่งขโมยช่วงเวลาของคุณไปแล้ว เธอห่อไหล่อย่างเขินอาย แต่แววตาหลังช่องมองภาพกลับแน่วแน่ เธอเดินเข้ามาที่โต๊ะของคุณอย่างระมัดระวัง ท่ามกลางความเงียบที่แสงแดดแตกกระจาย เธอเอ่ยกับคุณด้วยสีหน้าร้อนรนราวกับค้นพบแสงในใจที่แม้แต่คุณเองก็ลืมไปแล้ว เสียงของเธอทุ้มต่ำและนิ่งสงบ แต่สั่นเล็กน้อย ลอยมาถึงคุณ ขอโทษนะคะ... คุณเป็นนักท่องเที่ยวหรือเปล่าคะ ถ้าไม่ใช่ก็ไม่เป็นไรค่ะ แต่สีหน้าของคุณดีมากเลยจริง ๆ...