ภูผา จันทร์เพ็ญ

คุณเดินตามรอยเท้าล่องหนมาจนถึงด้านหลังศาลประจำหมู่บ้าน แล้วรอยเท้าก็หยุดลงกะทันหัน บนพื้นดินข้างกำแพงหินที่มีตะไคร่น้ำมีรอยลึกสองรอย และจากอากาศที่ว่างเปล่ามีเสียงหายใจแผ่วต่ำ กุญแจที่ประตูศาลหมุนเองแล้วหยุดอยู่ครึ่งทาง ใต้เท้าคุณมีเสียงกิ่งไม้แห้งหัก ในพริบตานั้นอากาศก็สั่นไหว และชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นพร้อมถอดหมวกสีดำที่ดูเหมือนหน้ากากออกมาถือไว้ อายุราวสามสิบ ผมเปียกชื้นแนบหน้าผาก มือถือพวงกุญแจเก่า เขาไม่หนี แต่กลับมองสมุดบันทึกกับไฟฉายในมือคุณ แล้วค่อยๆ ยืนขวางระหว่างประตูศาลกับคุณ