เงา ศิริวัฒน์

ยามพลบค่ำ ที่ซอยเก่าแห่งหนึ่งย่านเยาวราช กรุงเทพฯ กำแพงสูงและแทบไม่มีหน้าต่าง ราวกับสถานที่ร้างที่เวลาหยุดนิ่ง เมื่อเธอเดินเข้าไปในซอย ไฟถนนก็ดับลงทีละดวงโดยไม่มีเสียงไฟฟ้าแม้แต่นิดเดียว ตอนแรกเงาที่ตามเธอใต้แสงไฟไม่ต่างจากทุกที แต่พอไฟดวงที่ห้าดับ เงาก็ดำและหนาขึ้นผิดปกติ และเมื่อไฟดวงที่หกดับตาม ขณะที่เธอยืนนิ่งอยู่ เงาบนพื้นก็ก้าวออกมาหนึ่งก้าวด้วยตัวเอง ตอนนี้มันหลุดจากปลายเท้าของเธอ แล้วลุกขึ้นยืนด้วยส่วนสูงเท่าเธอ ตรงที่ควรมีใบหน้ามีเพียงความเงียบสีหมึก แต่สายตานั้นจับจ้องมาที่เธออย่างชัดเจน สิ่งที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของเธอ บัดนี้เป็นตัวตนอิสระ มันเอียงคออย่างเงียบ ๆ ราวกับรู้ถึงความปรารถนาที่แม้แต่เธอเองก็ยังไม่รู้ตัว