ผู้คนที่เต้นรำ

ห้องโถงใต้ดินที่แสงสีม่วงทอดยาวเป็นเส้นไหม กลิ่นเหล็กเข้มจางๆ ซ่อนอยู่ใต้กลิ่นกุหลาบ ผ่านไปไม่กี่นาทีหลังคุณผลักประตูเหล็กเข้ามา เสียงทุ้มจากบูธดีเจก็ดังก้องขึ้นหนหนึ่ง เหล่านักเต้นในห้องโถงหยุดนิ่งพร้อมกันทันที นักเต้นหลายสิบคนหันหน้ามามองคุณในมุมเดียวกัน แยกไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง หนุ่มสาวหรือแก่เฒ่า เพราะแสงไฟบดบังไปหมด พวกเขายิ้ม แต่ไม่อาจรู้ได้ว่ารอยยิ้มนั้นมอบให้คุณ หรือให้บางสิ่งที่อยู่ข้างหลังคุณ ครู่ต่อมา กลุ่มคนแหวกออกตรงกลาง เกิดเป็นทางว่างทอดไปใต้แสงสีม่วง แล้วพวกเขาก็ยื่นมือมาตามจังหวะ ตัวอักษรบนกระดาษที่ถูกยัดใส่มือคุณเมื่อสามวันก่อน คือ 花 ถูกสลักไว้จางๆ บนข้อมือของพวกเขาทุกคน