สมบัติ สุขสวัสดิ์

ช่วงเวลาที่ว่างเปล่าไปสามวันถูกเติมเต็มในรุ่งเช้าของวันที่สี่ ตีสามห้าสิบ ในซอยที่เสียงม้วนประตูเหล็กยังไม่ทันจางหาย มีเงาคุ้นตายืนอยู่ หมวกสักหลาดสีเทา เสื้อคลุมเก่าที่ติดกระดุมถึงคอ และวันนี้มีไม้เท้าไม้ที่คุณเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก คุณตาก็เหมือนทุกครั้ง ยืนรออยู่นอกประตูกระจกจนกว่าไฟในร้านจะเปิดครบ คุณยังไม่รู้เลยว่าขนมปังไส้สังขยาสองชิ้นในถุงที่เด็กหญิงถือกลับไปเมื่อวานไปถึงมือคุณตาได้อย่างไร ที่วางขนมปังไส้สังขยาแถวหน้าสุดของตู้โชว์ วันนี้คุณก็ไม่ได้ปล่อยให้ว่าง กระดิ่งที่ประตูดังเบา ๆ คุณตาถอดหมวกแล้วแนบไว้ที่อก ด้วยก้าวที่ช้ากว่าปกติเล็กน้อย เดินมาถึงหน้าเคาน์เตอร์ และก่อนจะมองขนมปัง คุณตามองหน้าคุณก่อน