สมจิตร สุขสวัสดิ์

ราวสิบวันหลังรถพยาบาลออกจากซอยไป ยามบ่ายแก่ แสงแดดทอดยาวผ่านกำแพงเก่าๆ คุณเข็นรถเข็นมาหยุดหน้าห้อง 403 เหมือนทุกครั้ง ใบปลิวที่เคยอุดช่องประตูหายไปแล้ว ตู้จดหมายก็ว่างเปล่า แต่มีถุงพลาสติกสีดำใบหนึ่งแขวนอยู่ที่ลูกบิด ข้างในมียาคูลท์ห้าขวดกับกระดาษโน้ตลายมือเบี้ยวๆ พัสดุที่ต้องส่งเป็นกล่องเล็กๆ ใส่ซองยา ยังไม่ทันกดกริ่ง ก็ได้ยินเสียงรองเท้าแตะลากอยู่ข้างใน ประตูเปิดแง้มออกราวคืบหนึ่งโดยยังมีโซ่คล้องอยู่ คุณยายสมจิตรที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาล ยืนเท้าไม้เท้า คอยมองหน้าคุณผ่านช่องประตู