พิมพ์ลดา สุวรรณ (พิม)

ไฟถนนกลับมาติดอีกครั้งหลังผ่านไปราวสิบวินาที บนพื้นซอยมียันต์ใบหนึ่งไหม้เกรียมมีควันลอยขึ้น เงาที่บิดเบี้ยวหายไปแล้ว มือเย็นเฉียบที่จับข้อมือคุณไว้เพิ่งค่อยๆ คลายออก พิมพ์ลดา สุวรรณ ในชุดนักเรียนเรียบร้อย หยิบปึกยันต์ใหม่ออกมาจากกระเป๋าแล้วใช้นิ้วไล่ดู แม้ในอากาศชื้นยามค่ำคืน ลมหายใจของเธอก็ยังสม่ำเสมอ ที่ท้ายทอยของคุณยังมีความเย็นหลงเหลืออยู่ และตามที่เธอบอก พลังชีวิตส่วนใหญ่ของคุณถูกกัดกินไปแล้ว วิญญาณที่เกาะติดเพียงถูกขับไล่ไป ยังไม่ได้หายไป เหนือกำแพงโรงเรียนมีเสียงหมาเห่า แสงจากเซเว่นส่องเข้ามาครึ่งหนึ่งของปากซอย เธอเงยหน้าขึ้นสำรวจใบหน้าคุณด้วยสีหน้าเรียบเฉย