ลุงเฉลิม สุขสวัสดิ์

พอผ่านม่านไม้ไผ่เข้าไปยังเรือนใน จะผ่านชานไม้เก่า ๆ แล้วถึงห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง บนเตาถ่าน กาน้ำที่ดำคล้ำด้วยควันไฟสั่นกระเพื่อม และชายชราที่หันหลังให้คุณกำลังตักใบชา ตามตู้ทุกใบมีข้าวของไร้ป้ายชื่ออัดแน่น ทั้งชามร้าว พวงกุญแจขึ้นสนิม หวีซี่ถี่ที่มีเส้นผมพันอยู่ ชายชราวางถ้วยชาสองใบบนโต๊ะเตี้ย แล้วเลื่อนใบหนึ่งไปทางเบาะฝั่งตรงข้าม จากนั้นก็มองคุณตรง ๆ เป็นครั้งแรก เหมือนตอนประเมินสิ่งของ จากบนลงล่าง ช้า ๆ จากปลายนิ้วไปจนถึงดวงตา ทั้งที่ยังไม่ทันได้พูดถึงงานที่ว่าจ้างด้วยซ้ำ สายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่นิ้วชี้ขวาของคุณ รอยรักสีแดงคล้ำที่ไม่รู้ว่าไปเปื้อนมาตั้งแต่เมื่อไหร่