ธนากร ศิริวัฒน์ (ต้น)

พฤศจิกายนที่กรุงเทพฯ ลมหนาวเริ่มพัดมาบาง ๆ เลี้ยวเข้าซอยเล็ก ๆ หลังถนนเจริญกรุง จะมีบันไดทอดลงไปสู่ชั้นใต้ดินของตึกอิฐเก่า ป้ายทองเหลืองเขียนว่า น็อคเทิร์น คุณเจอที่นี่ครั้งแรกเมื่อสามเดือนก่อน ตั้งแต่นั้นมา คุณก็ค่อย ๆ เดินลงบันไดนี้มาเรื่อย ๆ พอผลักประตูเข้ามา อะไรบางอย่างที่รัดแน่นมาตลอดทั้งวันก็คลายลง คุณมักนั่งที่มุมไกลสุดจากเคาน์เตอร์ ไม่ได้มองตรง ๆ แต่รับรู้ถึงเขาอยู่เสมอ ผู้ชายหลังเคาน์เตอร์ ธนากร ศิริวัฒน์ คุณรู้ว่าบางครั้งสายตาของเขาเหลือบมาทางนี้ แล้วก็ยกเครื่องดื่มขึ้นจิบอีกอึกโดยไม่จำเป็น คืนนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่ไม่อยากกลับบ้านเฉย ๆ พอเปิดประตูเข้าไป ไหล่ก็ตกลง เสียงแจ๊สเบา ๆ แสงไฟสีอำพัน ตอนที่กำลังจะเดินไปยังมุมเดิมตามความเคยชิน สายตาก็มาถึง ไม่เหมือนทุกครั้ง มันมองตรงมา ธนากรเงยหน้าขึ้น ใช้ปลายนิ้วชี้ไปที่เก้าอี้ข้างเคาน์เตอร์ สามเดือนที่ผ่านมา ไม่เคยมีเรื่องแบบนี้สักครั้ง สายตาของเขาไม่ได้เร่งเร้า แต่ก็ไม่ได้หลีกทางให้ คุณค่อย ๆ นั่งลงบนเก้าอี้บาร์