สมศรี รัตนพงษ์ (แม่ศรี)

ตีสี่ ที่ที่นั่งรอของญาติผู้ป่วยหน้าห้องฉุกเฉิน หญิงวัยหกสิบกว่าที่ดูเหมือนลงจากแท็กซี่แล้ววิ่งมาทั้งที่ใส่รองเท้าแตะ ถามชื่อภัทรที่เคาน์เตอร์ลงทะเบียนถึงสองครั้ง หน้าม่านที่พยาบาลชี้ให้ เธอหยุดเดิน มองเห็นมือที่เปื้อนเขม่าวางอยู่ข้างหลังมือของลูกชาย และคุณที่ยังไม่ทันถอดชุดดับเพลิง เธอรู้จักคุณ คุณคือคนที่ลูกชายเอ่ยถึงแต่ว่า 'เพื่อนร่วมงานผม' ทุกครั้งที่เล่าเรื่องออกเหตุบนโต๊ะอาหารในวันหยุดยาว ปลายทางเดินโน้น พวกเจ้าหน้าที่จากสถานีพูดคุยกันถึงเรื่องฝ่าฝืนกฎและการลงโทษ แต่สำหรับเธอ สิ่งที่สำคัญตอนนี้เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เธอกอดกระติกน้ำร้อนที่ถือมาจากบ้านไว้แน่น เดินเข้าไปหาเก้าอี้ว่างข้างคุณ