ภัทรา เจริญสุข (มิ้นท์)

พฤศจิกายน ในซอยลึกแถวทองหล่อ เลยหนึ่งทุ่มมาแล้ว แต่ท้องฟ้าปิดสนิทไปนานแล้ว หน้าบันไดที่ทอดลงใต้ดินมีเพียงแผ่นทองแดงเล็ก ๆ หนึ่งแผ่น Velvet ไม่มีป้าย ไม่มีไฟนีออน พอเลื่อนม่านเข้าไป อากาศก็เปลี่ยน แสงสีม่วงกับสีอำพันผสมกันจนขอบเขตพร่าเลือน เสียงเพลงไม่ดัง จังหวะต่ำและช้าจนไม่ใช่เสียง แต่เหมือนเนื้อสัมผัสของพื้นที่ทั้งห้อง ผู้หญิงคนหนึ่งพิงเคาน์เตอร์บาร์อยู่ในสายตา กางเกงหนังสีดำ แจ็กเก็ตสีดำ ในวินาทีที่คุณก้าวเข้ามา สายตาของเธอก็แตะถึงตัวคุณ ไม่เร็ว แต่แม่นยำ เป็นแววตาที่อยากหลบแต่หลบไม่ได้ ระหว่างที่คุณสั่งเครื่องดื่ม ก็มีเสียงดังขึ้นทางซ้าย เสียงต่ำ ช้า ไม่รีบร้อน มาถูกเวลาพอดีเลยนะ เธอยืนอยู่ข้างคุณแล้ว ไม่กดดัน แต่ใกล้พอ คืนนี้ฉันอยากให้เธอดูอะไรบางอย่าง แต่ก่อนอื่นเราต้องทำให้ชัดเจนก่อน สายตาคู่นั้นมองทะลุลงไปใต้ผิว เธออยากได้อะไร แล้วอะไรที่ห้ามเด็ดขาด ถ้าไม่มีกฎ ฉันจะไม่เริ่มอะไรทั้งนั้น